léttfimmtug

Ég er hér aftur ;-)

2007-04-17T20:37:00.000Z

óó, Den Haag, fallega borg á bak við sandhólana gargar Andre Hazes á hollensku, sem ég skil og tala svo óskaplega vel. Ég dilla mér í stólnum á hjólunum en þarf að passa að rúlla ekki út úr herberginu. Trallatralla, nú kemur þýsk sveifla og hliðarspikið hreyfist með.
Ójá, ég er með óráð, vitráð og bitráð. Á morgun á að bora í mig títan skrúfur og ég er stútfull af sýklalyfjum og svo er ég byrjuð á járni því ég er víst járnlaus og með lélegan skjaldkirtil eins og heimilisdoktorinn tjáði mér í dag... skyldi það vera ástæðan fyrir ört vaxandi holdi???

OK, elskurnar ég er í fráhaldi, komin til baka með vigtóriu og mínar máltíðar vandlega planaðar. Aðeins öðruvísi fráhald en ég iðkaði áður og er ég búin að vera í einu stóru panik kasti yfir að það myndi ekki duga. Ég mixa saman reynslu síðastliðinna ára og nota blandað matarplan. Enginn sykur, ekkert hvítt hveiti, engin einföld kolvetni. Vigta máltíðirnar mínar og tilkynni til hjúkrunarfræðings á heilsustöðinni minni. Tók þá ákvörðun með tilliti til búlemíunnar sem hrjáir mig að betra væri að ég væri undir eftirliti heilbrigðisfólks og með matarfráhald sem ég hef iðkað en stílfært svolítið.

Ég fæ þessa aðstoð 2x í mánuði ókeypis klukkutíma hjal við óskaplega vel gefna, fallegan hjúkrunarfræðing (má víst ekki segja hjúkkukona lengur) - nú er smá spönsk sveifla og mín bara komin í ástarfílinginn - sorry, fór aðeins útaf línunni. Mér finnst gott að hafa þennan ramma, að vita hvað ég ætla að borða næsta dag.

Sko, ég er ekki í megrun, aldrei aftur í megrun. Ég fer ekki á vigtina því ég vil ekki að hún stjórni lífi mínu en ég get sagt ykkur að ég hef farið upp um 1.5 númer í fatastærð. Ég á engin gömul föt þannig að ég þurfti að kaupa mér eitt stykki buxur, blússu og skokk til að komast i fermingarveislur. Mín er aftur komin í 42+ ....

Mér líður vel þrátt fyrir járnskort, hægan skjaldkirtil, títaninnplant á morgun, stóra sæta frábæra bumbu, æðislega flott brjóst og brasílískan rass sem er fylgifiskur ofáts míns. Ég á eftir að sakna hans því ég vildi gjarnan hafa útstæðan rass þegar ég er aftur orðin mjó í staðin fyrir rúllugardínuna sem muna prýða afturhliðina á mér.

Bið að heilsa að sinni

Andlaus! ?

2007-03-02T18:32:00.000Z

Hvað skyldi það eiginlega vera og þýða að vera andlaus. Fjarvera sálar, huga eða tauga? Eða að vera loftlaus? Tungan er svo flókin og maður notar orð og orðatiltæki sem maður svo botnar ekkert í þegar borað er frekar ofan í orðið (hér er talað tölu/tölvumál).

Nú! Já! Jæja. Ég er andlaus og með alla ofangreinda fjarveru og loftið er blautt í hálsinum á mér eftir að hafa svelgst á munnvatni menguðu mandarínusafa. Hér er allt í hassi og klessu með mín matarmál og afturendinn á mér er aftur orðin þessi kynæsandi brasilíski rass sem dregur að sér karlpeninginn, og svo ber ég framan á mér þetta frjósemistákn uppþanins kviðar þ.e. ef marka má styttur og málverk afrískra þjóða. Allavega, Moi etur og etur eins og hún eigi lífið að leysa og verst þykir hvað vindur leysist líka við svona nart. Gillian rassahreinsir yrði allavega hrifin af því að ég hef þrisvar sinnum á dag hringlaga hægðir og þarf þess vegna ekki að kaupa mér far með Jónínu Ben til Póllands í kúkahreinsun.

Ég er svo ágætlega sátt við að komast aftur í kynni við veikleika mína og hafa tækifæri til að sigrast á ógninni og styrk til að nýta mér tækifæri reynslu minnar(á viðskiptamáli heitir þetta SVÓT styrkur, veikleiki, ógnanir og tækifæri) til að fara aftur í gamla matarplanið mitt, sem mér dags daglega líður mjög vel á.

Mig langar líka til að upplifa að vera ástfangin og finna hitann flæða yfir andlit, herðar og brjóst og hlakka til kannski á eftir ef maðurinn minn lítur þannig til mín að fá þá upplifun. Er dálítið svekkt í raun að hitakófið hefur ekki látið á sér bera síðustu daga þannig að nú verður karlmaður að vekja upp hjá mér flissið.

Njótið helgarinnar dömur og vitið að þið er það sem þið laðið að ykkur, ég á við maður er það sem maður hugsar og hugsanir eru eins og segull sem dregur að sér óskir manns. Ég óska að vera hamingjusöm hér, þar, þarna, hinumegin og allstaðar.

Dagur eitt er hafinn og skal perla fara í vasann glæra í kvöld.

Get ekki annað en hlegið

2007-02-27T17:06:00.000Z

Komin á breytingaraldurinn og fæ þessa líka skrýtnu tilfinningu sem fæðist í bringunni, fetar sig upp hálsinn, slær roða á kinnar og hleypir hjarta mínu á fleygiferð inn í heim þar sem tilfinningar taka á sig upplifun nálardofa. Hvað get ég annað gert en flissað, ekki er þessi líkamlega tilfinning upplifun hvolpaástar, né heldur er einhver karlmaður að flækjast um í lífi mínu sem hitar mig svona hressilega.

Haldið þið bara, ég er að eldast!!! Það sækir á seinni hlutann og ég er að verða barn aftur. Hvað er skemmtilegra en barn sem veltist um af hlátri yfir nýjum upplifunum og uppgötvunum? Allavega, ég ætla að flissa mig í gegnum hitakófið, njóta þess að verða aðeins stirðari sem neyðir mig til þess að setjast niður og njóta með augunum. Njóta birtunnar, fjallasýnanna, vatnanna og alls þess sem fyrir augu mín ber. Ég held að sá tími sem er framunda verði örugglega skemmtilegur tími, besti tími lífs míns. Allavega, ég kýs að líta svo á.

Ég nenni ekki að vera með áhyggjur af holdafari, að vera föst í megrunarhugusun. Ég ætla ekki að festa huga minn við neikvæðar staðhæfingar heldur frekar að vera jákvæð gagnvart mér og verðlauna mig með heilbrigðu mataræði án öfga.

Laugardagur og sólin skín

2007-02-24T10:15:00.000Z

Ég er farin að vakna fyrir allar aldir nú orðið og kann ekki lengur að liggja og gera ekki neitt. Þurrkuklúturinn er orðinn laugardagsvinur minn, síðan ajaxið og shower power. Eins og hvítur stormsveipur ræðst ég á rykið eftir að hafa fært maga mínum nauðsynlega orku til að komast í gegnum þessi morgunverk mín á laugardegi sem útivinnandi kona.

Maðurinn minn skiptir á rúminu og setur í þvottavél ásamt að hengja upp þvottinn, hans aðferð er ekki alltaf að mínu skap og mér tekst oftast að setja upp leiðindar nöldurtón og segja skemmtilega vel valin orð (yfirleitt eitthvað ekki fallegt), skvetta síðan rakri tuskunni þannig að úr verði nokkrir dropar sem tvístrast á og bletta annars glansandi baðinnréttingunni. Ég er með rykáráttu og reyni að reka það í burtu og helst ef áráttan fengi að ráða þá myndi ég setja rykskó og rykhanska á alla þá sem heimsækja mig svo þeir tækju eitthvað afþví með sér heim aftur.

Ég hef verið að gráta að undanförnu svona í laumi í bílnum. Það er stór kökkur í hálsinum á mér sem ég get ekki ælt frá mér, hann lætur heldur ekki undan þótt ég reyni að troða í mig ofturstórum trogum af mat.

Sjáið til, ég er lausaleikskrói á sextugsaldri eitthvað sem ekki þótti fallegt þegar ég var barn og hlutskipti sem ég upplifði að líða fyrir. Ég átti samt dásamlegan fósturföður sem elskaði mig sem sitt eigið barn, en ég saknaði þessi að vera ekki af hans holdi og blóði. Ég átti móður sem var engan vegin fullkomin en ég var hold hennar og blóð og ég þekkti mig svo vel í gegnum hana, ég sakna hennar nú í dag og ég sakna fósturföður míns en bæði hafa horfið á vit forfeðra sinna. Ég sakna þess að eiga ekki daglegt samneyti við systkini mín en öll höfum við fullorðnast og eignast eigin fjölskyldu og daglegt líf í eigin ryki. Ég elska hálfsystkini mín og veit að það er "ditto" tilfinning sem við kunnum ekki að tjá hvort öðru - hverjum var/er kennt að tjá hvort öðru með orðum og athöfnum kærleik og djúpa ást?... Ha!?

Blóðfaðir minn sem ég leitaði uppi fjórtán ára gömul, kynntist smá og missti svo aftur sjónar af og fann svo aftur, er að verða gamall maður sem þarfnast mín því ég er eina barnið hans. Mér finnst erfitt að veita þá aðstoð án þess að dusta ryktuskunni framan í hann og helst að vinda úr Ajaxklútnum yfir stuttklipptum gráum kollinum. Ég harma að eiga föður sem ekki gat hugsað vel um sig og kom sér þannig fyrir að fáir voru til staðar þegar þörf hans fyrir umönnun brast á. Af skyldurækni við blóðtengslin hef ég reynt að hjálpa og stjórna, kannski meira að stjórna og refsa og dæma en að iðka kærleiksríka hegðun og hlúa að honum eins og ég myndi hlúa að mér ókunnugri manneskju sem ætti bágt. En afþví hann sveik mig sem barn í aðstæðum sem voru algengar á þeim tíma og í hans stöðu var ekkert annað að gera en að ganga í burtu frá móður ófædda barnsins síns og láta sig hverfa, vil ég þá refsa honum og meiða hann? Ég veit það ekki!! Lífið er svo skrítið....!! Blóðfaðir minn er veikur, er að missa sjónina og geta hans til að hugsa um sjálfan sig er hverfandi. Svo ég trítla á hverjum degi niður á deild 12E á Lansanum til að tala við hann, kyssa hann á kinnina og læra að taka utan um hann.

Ég skildi ekki afhverju ég var alltaf svona meir í hvert skipti sem ég gekk útaf deildinni þar sem hann liggur, afhverju hjarta mitt sló svona ört og hversvegna ég upplifði að ég væri að missa vitið. Í gær varð mér það svo ljóst. Fyrir tæpum 12 árum síðan var ég þarna daglegur gestur í nokkur ár með langveikri dóttur minni. Á sömu stofu og faðir minn liggur lá dóttir mín banaleguna og eftir sama sjúkrahúsganginum bar ég andavana líkama þriggja ára dóttur minnar í kalda geymslu líkhússins. Öll sorgin, allur söknuðurinn, reiðin og vanmátturinn helltist yfir mig og loksins náði ég að gráta og með tárunum opnaði ég fyrir möguleikann á því að elska þá sem eftir eru í lífi mínu, systkini mín þó svo ég sjái þau sjaldan, föður mín þó svo hann hafi ekki lagt inn á kærleiksbankann mjög mikið, blóðdóttur mína sem ég yfirgaf fyrir þrjátíu og þremur árum síðan, barnabörnum mínum tveimur og ekki síst að muna ástina sem ég bar/ber til látinna dætra minna og leyfa mér að minnast þeirra daglega.

Ég ætla í dag að lifa í kærleika og þakklæti fyrir að vera það sem ég er í dag, fyrir það sem ég hef átt slæmt og gott og það sem ég á í dag, sem er að mestu leiti mjög góðir hlutir, fólk og aðstæður.

Í dag er ég í fráhaldi frá öllu því sem veldur mér skaða og dauðlegri sjálfsvorkun.

Ótti

2007-02-20T07:58:00.000Z

Ég hef verið að skoða hug minn gangvart mat og útliti mínu undanfarna daga og vikur. Það má líka segjast að ég hafi verið í þessu skoðanaferli síðasta aldarfjórðunginn eða síðan ég fór að eiga í skrítnu sambandi við mat, mig, líkama minn og þráhyggju gagnvart mat og þyngd.

Ég er ein af þessum duglegu konum sem að öllu jöfnu get hamið mig dag frá degi til dags. Reyni að halda apanum sem lengst frá öxlinni og skipuleggja dag minn þannig að ég trufli ekki mig frekar en aðra að öllu jöfnu.

Síðustu vikur eða síðan 10. janúar síðasta þá hefur hömluleysið riðið mínum húsþökum og ég staðið á beit með þeim afleiðingum að skapið er ekki í jafnvægi, matarræðið á þeytingi og að sjálfsögðu strekkir buxnastrengurinn aðeins að.

Ég er komin með upp í kok með að vera í fráhaldi, að vera stöðugt að hugsa um mat daginn inn og daginn út. Að líf mitt snúist um mat öllum stundum þó svo að aðrir hlutir fá kannski að fljóta með ef apinn leyfir svo. En ég hef þróað með mér skrýtið samband við mat og ég er ekki eðlilegur neytandi þegar að honum kemur, þannig að ég verð að finna leið sem ég get lifað með í sátt og samlyndi. Þá leið fann ég í janúar 2004 og lifði skv. henni þar til reglurnar voru farnar að stjórna mér jafnt á við fíknina. Allt snerist um mat, hvernig mat, hvenær mat, hvað mikinn mat, fór ég út af strikinu?, kæmist ég á "track" aftur?. Ég gat ekki borðað undir eðlilegum kringumstæðum með öðru fólki og ég gaf skít í þetta allt saman ... því miður því mér leið ágætlega í þessum fasa.

Þar sem ég er mjög ósátt með að vera að hlaða á mig kílóum aftur og finn að sjálfsímyndin dettur niður þá er ég aftur orðin erfið í samskiptum við fólk. Ég er nefninlega ekki þessi glaðlynda feita kona, ég er önug feit kona afþví mér líður illa þegar ég get ekki hlaupið upp stiga, þegar ég fæ hjartsláttarköst afþví ég er í sykursjokki. Ég hreinlega vil ekki vera á þessum stað og prumpa þessvegna á þá sem á vegi mínum verða og spúi eins og fýllinn í berginu háa.

Í dag einn dag í einu held ég matardagbók, ég tilkynni og ég undirbý matinn minn mjög svipað og síðsta matarplan og ég var í. Slakinn er aðeins öðruvísi og enginn ótti gagnvart því að falla til staðar, samt er það að svo stöddu heldur ekki að virka. Kannski! Eins og ein hömlulaus ofæta í bata sagði, er átkastið nokkuð yfirstaðið??? Hummm... ég held að konan sú hafi hitt naglann á höfuðið og hann (naglinn) hafi hitt mig í höfuðið og gert mér matarskaða.

Aumingja apinn

2007-01-31T12:33:00.000Z

Hann á ekki dagana sæla þennan daginn apagreyið. Það er enginn stuðningur af öxlinni minni í dag, sérstaklega þar sem ég í gærkveldi fór og lét særa hann í burtu. Þrátt fyrir að vera frekar tæknisinnuð og "updeituð" miðað við aldur og fyrri störf, þá heillar mig alltaf Nornaseiðurinn og dansinn, hið dulda og dulræna í veröldinni.

Þar sem ég er haldinn andlegri þráhyggju og líkamlegu óþoli gagnvart sumum matartegundum, þá verð ég að beita öðrum ráðum en þeim sem læknavísindin bjóða uppá. Til dæmis þá myndi gastric bypass (hjáveituaðgerð) ekki gagnast mér nema að ég tæki með í myndina hinn andlega þátt matarþráhyggju minnar.

Maturinn er það sem síðastliðin 28 ár hefur verið félagi minn og huggari, svo þið getið ímyndað ykkar tómleikann sem skapast þegar átpokarnir eru ekki lengur á sínum stað. Einmanaleikann þegar maginn er gargandi tómur og ekkert heitt og mjúkt sem rennur niður vélindað, í magann og svo sem róandi verkun út í blóðstreymið, en bara í stutta stund, örlitla stund áður en þörfin fyrir meira matarstöff gerir vart við sig.

Mér finnst voða asnalegt að vera haldin þráhyggju gagnvart mat. Að pukrast með það sem ég borða. Þegar aðrir fara að vera uppteknir af matarvenjum mínum (á sérstaklega við þegar samstarfsmenn verða varir við hin mörgu súkkulaðistykki og kexpakka sem ég sporðrenni), ég hreinlega skil ekki að "matarfíkn" sé raunveruleg fíkn sem herjar á fólk - HANANÚ - ég vil bara vera eðlileg og borða þegar ég er svöng.

Mig langar að blogga um eitthvað annað en mig og mat. Hvernig væri að ég færi að bögga ykkur með reynslu mína af því að fara í gegnum breytingarskeið kvenna án þess að roðna? Hvernig það er að eldast, fá hrukkur, styttast og fitna (þarna byrja ég á fitunni aftur)! Já!!!! Þetta er fasi útaf fyrir sig, tímabil sem allar konur ganga í gegnum vilji þær lifa langa ævi. Það verður víst enginn gamall án þess að líkaminn láti á sjá.

Mig langar að skoða mig eldast, finna söknuðinn eftir ungu konunni sem ekkert skildi og bara lifði. Mig langar að finna þessa gleði sem hellist yfir mann þegar sáttin er til staðar. Þegar maður einn dag í einu finnst lífið bara dásamlegt og sólarlagið það fallegasta sem til er í heiminum. Ég trúi því að þegar maður er á þeim stað þá hverfi allt sem heitir fíknir.

Æi, ég er bara að hugsa upphátt - það eru hvort eð heldur ekki margir sem lesa þessar hugrenningar mínar.

Apinn sigraði

2007-01-29T12:50:00.000Z

Ég tapaði orustu en ekki styrjöldinni. Apinn er þaulsetinn á herðakistli mínum og náði að flengja mig í gólfið og dansa trylltan stríðsdans á tómum mallakút mínum í síðustu viku. Það eru tvær ef ekki þrjár síðan apinn byrjaði að hrella mig og er ég ekki fjarri lagi að öll fjölskylda og ættbálkur apans hafi ákveðið að ég væri þeirra næsta "target" - það liggur við að ég blóti bara upphátt hér í bloggheimi.

Ég er á degi tvö núna og hef þurft að tæma vasann þar sem ég geymdi dagperlunar mínar rúmlega tvö hundruð og núna eru þær bara tvær sem liggja á vasabotni. Það er vottur af skömm í mér að skrifa þessar línur og ég vil helst ekki þurfa að viðurkenna opinberlega að "ég" mitt í góðu fráhaldi og fínu þyngdartapi hafi sjálfviljug (með hjálp apans) ákveðið að borða á mig eitt stórt feitt gat.. en "ce la vie" hér er ég átvaglið að rembast við að reka á brott svengdarhugsanir (Kommon! Ég get ekki verið svöng rétt eftir hádegismat), segjandi við sjálfa mig að ég geti klárað daginn án þess að fara í hömluleysi gagnvart mat. Ég segi við sjálfa mig líka að ég hafi engu tapað nema dagatalningu við það að endurnýja kynni mín við gamlan félaga (ofátið) í nokkra daga. Samt veit ég að fyrri reynslu að það er erfiðara að komast í fráhald heldur en að vera í fráhaldi.

Ég er samt ágætlega sátt við þann stað sem ég er á núna

Dagur 226 - apinn á öxlinni

2007-01-15T21:52:00.000Z

Apinn er búinn að vera á öxlinni á mér í allan dag og eiginlega alla síðustu viku. Ég er ekki alveg að höndla að hafa hann þarna sveiflandi sér á milli axlna, upp á haus, niður á kvið og svo á bólakaf í tilfinningarnar mínar. Því miður, eða kannski sem betur fer þá er ég sveiflugjörn í skapi og á köflum er ég eins og íslensk veðrátta, ofurheit eina stundina, blaut og slabbaralega þá næstu og svo tekur þessi ísakuldi við og þannig hef ég verið í dag.

Ég er ekki auðveld í umgengni og hef þann brest að níðast á þeim sem næstur mér er og bestur og sýni ekkert nema lágvaxna fýluna og er svo hissust á því sjálf hversu loftið í kringum mig er illa lyktandi.

Einhverstaðar í góðum hóp fíkla í bata er stikkorðið HALT mikið notað (hungry, angry, lonely and tired - hungruð, reið, einmana og þreytt). HALT er það ástand sem rekur flesta fíkla í bata inní sitt gamla neyslumunstur og er það ástand lífshættulegt ef það rekst saman með brestinum "sjálfsvorkun". Í dag var ég í lífshættu og hömlulausu átinu næstum að bráð, en góður fundur og þolinmótt eyra vinar reyndist bólusetningin við þessu bráða ástandi og slapp ég með skrekkinn þennan daginn.

Öðru hvoru þá einfaldlega sogast ég ofan í þessa leiðinda bresti sem ræna mig brosinu og létta skapinu. Þetta ástand vil ég kalla spennufíkn því ég fer í ástand persónu sem lifir hratt og berst við að halda lífi þegar hún þeytist niður straumharða á yfir úfna kletta á móti straumhörðum sjónum. Ég þekki þennan barning og veit miklu betur hvernig ég á að bregðast við en þegar allt er í ljúfri röð og reglu.

OK, ég sökkti mér ekki niður í ofátið, ég fékk mér ekki súkkulaði - ég vigtaði og mældi, borðaði, fór í heitt bað, undirbjó morgun- og hádegisverð fyrir morgundaginn. Skellti mér í heitt bað, blés á mér hárið og smurði andlitið með svona ekki alltof of dýru rakakremi. Voila, hér sit ég þá aðeins skárri í skapinu og apinn stokkinn á einhverja aðra öxl til að angra.

Dagur 218 - Vigtun

2007-01-07T10:18:00.000Z

Jæja, þá er þessi hræðilega ögurstund að baki. Ég á í ástar-haturssambandi við vigtina. Annað hvort er ég alltaf á henni eða ég þoli ekki það augnablik sem ég þarf að fara á hana. Búin að vera smá með hjartslátt yfir því að í dag er vigtunardagur! Finnst eins og ég hafi ekki grennst og jafnvel fitnað (er þetta ekki það sem átröskun og útlitsfíkn gengur út á).

Jólin að baki og mikið um reyktan mat, lítið um hreyfingu og ég jú er komin af hinu fjörlegasta aldursskeiði, þó svo að öllu jafnan ég finni ekki fyrir því. Svo er Rósa í heimsókn með sínu ofurflóði þannig að það jók líkurnar á þyngdaraukninguna líka.

Ég skreið á fætur með úfið spreyjað hárið, dröslaðist fram á baðherbergi og gerði það sem við nefnum ekki, þvoði mér um hendur og skvetti vatni á svefnþrungið andlitið. Síðan hélt ferðin inn í svefnherbergi, skáphurðin opnuð 0g Viktoría dregin fram úr stofufangelsi sínu, en þar hefur hún dvalið síðan 7. desember á síðasta ári. Það var ekki laust við að smá skjálfti færi um mig þegar ég steig fyrsta skrefið á vigtina, svona rétt til að kveikja á henni. Safnaði kjarki og steig á vigtarbrúnina!!! Jippí, vá... komin niður fyrir tuginn, bara 3.5 kg í takmarkið.

Tala dagsins 68.5kg - léttingur 1.8kg og 21kg léttari en þegar ég var sem þyngst. Þetta eflir mig í að halda áfram í þeim lífsstíl sem ég er búin að tileinka mér.

Það hefur oft hvarflað að mér að nenna þessu ekki, vilja borða eins og aðrir og ekki alltaf vera á skjön (sbr. í gær í matarboði þegar ég þurft að borða 600 gr hrátt grænmeti því ég hafði gleymt að taka með mér grænmetið mitt) ... ég meira að segja neitaði að taka sveifluna með systur minni (ég var í fýlu, skiljið þið), en við erum hinar bestu dansmeyjar og kunnum svo sannarlega tjúttsveifluna. En þegar svona tala mætir manni í seinna morgunsárið á vigtunardegi þá er maður húrrandi happy, borðar sína pönsu með blönduðum ávöxtum og mjólkurkaffi ákveðin í að næsti dagur, vika og mánuður verði í fráhaldi.

Á þriðjudag er ég að fara á vörusýningu og verð í burtu í fjóra daga, vigtin fer með og samlokugrillið líka (til að baka hveitikímskökuna mína). Ég á vafalaust eftir að þurfa að útskýra "why are you doing this weighing and measuring?" - og ég mun bara segja, well I have a condition with my metabolism - ich habe eines grösse problemen mit meine metabolismus, kann ekki að segja þetta á kínversku. Kann ekki við að segja útlendingum að ég sé hin hömlulausasta ofæta sem ráði ekki við fyrsta súkkulaði bitann. Mér hefur tekist þetta áður á ferðalögum og ætti að geta það líka í þetta skiptið - eitt er víst, það verður mikið etið af hráu grænmeti.

Aumingja ég, ég á svo bágt að vera ekki eins og aðrir! - Hei, nei! Ég er heppin að hafa fundið lausnina í lífi mínu og að geta lifað svona frábærlega einn dag í einu í heilbrigðum vel útlítandi skrokki. Tala ekki um hvað taugakerfið mitt er í góðu ásigkomulagi og ég í þokkalega góðu andlegu jafnvægi.

Kveð að sinni
Ein hömlulaus ofæta í bata

Dagur 211 - síðasti dagur ársins 2006

2006-12-31T10:56:00.000Z

Ég sit í mínum gulu Snoopy náttfötum með smá blett á bringunni eftir morgunmatinn í morgun, en það er í lagi því ég fer í hreint í kvöld og undir hlý sængurföt sem ég hef skipt á. Fer líka í gott bað og skola af mér allt það sem liðið er bæði gott og slæmt þar sem ég ætla að halda inn í nýja árið með hreint borð.

Í byrjun þessa árs var ég á kafi í ofáti og aktífri búlemíu. Átröskunin á fullu og öll vanlíðanin sem fylgdi henni líkamlega, tilfinningalega og andlega. Ég var örg út í allt og alla. Þoldi ekki að vera komin á miðjan aldur með heilsufarslega vandamál tengd offitu og stressi, vera feit, lágvaxin og með slappari húð.

Ég var búin að vera í falli frá því í júní 2005 þegar ég tók fráhaldið mitt til baka eftir að hafa náð kjörþyngd (61.5kg), hafði byrjað að vigta og mæla 3x á dag 15. janúar 2004 og losað mig við 28kg. Á þessum tíma hafði mér liðið afskaplega vel og náði í fyrsta sinn í mörg ár að lifa kvíðalausu lífi. Ýmsir líkamlegir kvillar sem höfðu hráð mig s.s. hár blóðþrýstingur, vefjagigt, krónískt ristilbólga og hjartsláttartruflanir heyrðu fortíðinni til. Eitthvað fór úrskeiðis og ég fór að láta aðstæður fara í taugarnar á mér, hausinn á mér var fullur af mat alla daga og ég fór að telja mér trú um að ég gæti borðað einn bita mér að vandamálalausu.

Ég tók fyrsta hömlulausa bitann í júní 2005 og það var ekki aftur snúið. Ég þyngdist stundum um kíló á dag og ekki leið á löngu þar til ég var komin með extra 22kg aftur, vantaði bara 7 kg upp á þyngstu töluna mína.

Botninum var náð 7. júní þetta ár, ég gerði mér grein fyrir því að ég er matarfíkill og borða þegar mér líður illa, borða þegar mér líður vel og borða þegar ég get borðað. Ég laumast með mat, ég fel mat, ég borða í bílnum, ég borða á nóttunni og matur stjórnar lífi mínu. Ég skil ekki þetta ástand, finn bara fyrir því hvaða áhrif það hefur á mig að vera með hausinn fullan af mat allan liðlangan daginn.

Ég hef gefist upp einn dag í einu og plana mínar máltíðir, tilkynni og hef ekki áhyggjur af morgundeginum. Ég borða góðan mat og legg mikið í þessar máltíðir sem ég borða. Samferðarfólk mitt er mér hjálplegt og jafnvel þeir sem ekki skilja þessa áráttu mína að drekka bara kaffi þegar aðrir fylla diska sína kinka kolli samþykkjandi þegar ég útskýri ástand mitt í dag versus hvernig það var fyrir tæpum 7 mánuðum síðan.

Ég á ekki langt í kjörþyngd, ég lít vel út og er hraust. Útlitslega séð lít ég ekki út fyrir að vera orðin þetta gömul (53ja ára).

Í kvöld mun ég borða yndislegan mat með eiginmanni mínum. Við tvö saman með uppdekkað borð og kertaljós þakklát fyrir árið sem er að baki og full tilhlökkunar um enn betra ár 2007.

Ég þarf samt að vera á varðbergi því ég veit að letin og huglæg þráhyggja mun sækja á mig þegar grenningu er lokið (á 5kg eftir) og þá á ég örugglega eftir að segja sjálfri mér að ég geti borða einn og einn konfektmola.

Ég þakka ykkur öllum árið sem er að líða og óska ykkur farsældar á árinu 2007.

Dagur 200 - jólakveðja

2006-12-23T10:22:00.000Z

Óska öllum í bloggheimi gleðilegra jóla og farsældar á nýju ári.

Fer sjálf inn í jólahátíðina full tilhlökkunar og í fráhaldi minnug þess hvernig mér leið í ofátinu um síðustu jól. Ég mun að sjálfsögðu leggja eitthvað meira í matseldina hjá mér um hátíðirnar en venjulega en held mig við mínar þrjár máltíðir á dag.

Um þessi jól þá kemst ég í kjólinn og ég mun komast í hann að loknum jólum líka.

Dagur 195 - jólahugleiðingar

2006-12-18T12:11:00.000Z

Það er svartasta skammdegi og úrhellis rigning þarna úti. Dálítið erfitt að fóta sig á hálum ísnum og ég verð að hafa mig við að skauta varlega á háhæluðum stígvélum minnug þess að ég er komin af léttasta skeiði og vel útsett fyrir góðu broti færi svo að ég flygi á minn mjóa rass. Úps, já ég er komin með mjóan rass og stundum er mér illt í honum þegar ég er búin að sitja lengi. Finn fyrir gömlum meiðslum á rófu og spjaldhrygg þar sem bólstrunin er ekki mikil fyrir hendi lengur.

Ég er farin að heyra héðan og þaðan: Er ekki komið nóg núna? Þarftu ekki að fara að passa þig? Þú ert að verða ansi toguð í andlitinu! HALLÓ!!! Það voru ekki margir sem bönkuðu léttilega í öxlina á mér og sögðu. Ertu ekki farin að fitna einhver ósköp aftur? Þú ert nú komin með ansi margar undirhökur, sem fela annarrs myndarlegt andlit þitt. Hvernig er það með blóðþrýstinginn, versnar hann ekki við þessi 20 aukakíló sem þú ert að burðast með? Nei, það var enginn sem innti mig eftir þessu blíðlega. Það var frekar að maður fengi kaldhæðnislegar athugasemdir varðandi vaxtarlagið á sjálfum sér.

Ég sneiði varlega framhjá svona athugasemdum, brosi blíðlega þegar fólk vill að ég stoppi áður en rassinn hreinlega dettur af mér og sný mér frá þegar andstyggilegar athugasemdir eru sendar í mína átt. Ég á mér líf sjálf, ég get valið það sem ég heyri og ég get valið mér þá vini sem eru mér hliðhollir í hvað formi sem ég er.

Ég er dásamleg sköpun almættisins og farartæki mitt er í góðu ásigkomulagi þessa dagana. Mig langar ekkert til að sukka í mat og sælgæti og hlakka til jólanna í "moderation".

Dagur 187 - Úff púff í hausnum á mér

2006-12-10T11:15:00.000Z

Ég er búin að komast að því að ég þjáist af alvarlegri andlegri þráhyggju gagnvart mat, mat, mat. Hausinn á mér er búinn að vera stútfullur af matarhugsunum í nokkra daga og ég hef nánast verið komin að þeim mörkum að gefa fráhaldið upp á bátinn og leggjast í "laumuát".

Í gær fór ég á Lækjabrekku með fyrrverandi vinnufélögum mannsins míns, ég tók með mér vigtina og fékk stóran disk með steiktu grænmeti á borðið hjá mér og vigtaði síðan mitt kjöt af hlaðborðinu. Ekki málið það skal ég segja ykkur. Þegar kom að því að sessunautar mínir voru farnir að gæða sé á eftirréttunum þá breyttist ég í anda eða draug og át í gegnum þau. Hver ein og einasta hreyfing handa þeirra þegar skeiðin færðist í átt að munninum með allri matarlitarflórunni þá störðu augu mín og ég nánast fann bragðið og áferðina í munni mínum. Það eina sem ég gat gert var að segja sjálfri mér að þetta myndi líða hjá, ég mér myndi líða betur í fyrramálið heldur en þau sem tróðu sig til óbóta.

Ég geri mér alveg grein fyrir því að svona augnablik sem vara í marga daga mun koma æ ofan í æ, það verður engin miskunn því minningin um stundarfróun þessa eina bita sem sendi mig áfram til himnaríkis og svo beina leið til helvítis mun skjóta upp kollinum.

Ég get bara gert þettta einn dag í einu eins og ég hef gert það einn dag í einu í tæp 28 ár að drekka ekki áfengi.

Mér líður mjög vel með hvað ég lít vel út líkamlega.

Dagur 184 - vigtunardagur

2006-12-07T09:07:00.000Z

Einu sinni í mánuði er vigtunardagur hjá mér. Hann var einmitt í dag. Niðurstaðan var sú að ég stend í stað á milli mánaða. Er ég svekkt? Nei! því ég er ekki í megrun og það geta komið þeir tímar að maður standi í stað. Ég held ótrauð áfram mínu lífi með mér, öðru fólki og þeim lífstíl sem ég kýs að lifa í.

Það er gott að vera ekki í megrun, að fara ekki í ofurgleði þegar mörg kíló hverfa af manni og niður til helvítis þegar kílóin sitja föst á mér.

Ég er sátt við útlitið í dag, sátt við hvernig mér líður innra með mér og hlakka til að eyða jólamánuðinum núna við að dytta að skemmtilegum jólaundirbúningi.

Dagur 179 - hugleiðingar

2006-12-02T10:35:00.000Z

Ég var að lesa póstinn hennar Super S. og gat ekki verið meira sammála henni hvað varðar að fóta sig í nýjum lífsstíl, ná árangi, misstíga sig og feta sig aftur til baka á einstigi fráhaldsins.

Mér er um mun að skilja hvers vegna við etum þessi reiðinnar ósköp af mat okkur til óbóta. Hvaða hugsanir og tilfinningar liggja að baki því að vera svona blindur á eigið útlit, innri líðan og hömluleysi eða vanmátt!? Fyrir mig hef ég fá svör, ég hreinlega veit ekki afhverju ég fór að borða þar til mér varð svo illt í maganum, sálinni og líkamanum að ég hreinlega gat ekki meira. Eitthvað gerðist, kannski þegar ég var barn, sem gerði það að verkum að ég sótti í einföld kolvetni, vildi meira og meira en aðrir og augu mín voru ætíð stærri en maginn (ég tróð og fyllti diskinn minn þar til hann varð barmafullur). Kannksi er ég með líkamlegt óþol sem gerir það að verkum að ég get ekki hætt þegar ég byrja að borða BRAUÐ, SÚKKULAÐI, KÖKUR ofl. - á sama hátt og ég er með óþol fyrir áfengi og gat aldrei hætt (áfengislaus í 27 ár rúm núna).

Mín fyrsta matarminning er frá því ég var ungt barn í skóla, eða var það í forskóla. Skipta átti sælgætisstöng á milli okkar systra og sá ég um skiptinguna. Fyrst var stöngin brotin til hálfs en annarr endinn var stærri, þá tók ég bita af stærri endanum til að jafna stærðarmuninn en þá varð sá biti minni, svona hélt þetta áfram koll af kolli þar til aðeins pínulítill munnbiti varð eftir handa systur minni.

Einu sinni eyðilagði ég jólin heima. Ávaxtadósir voru geymdar til jólanna fram í búri(ég er af þeirri kynslóð þegar ekki var svo mikill matur til í búðum þ.e. framandi matur í þá tíð), ég eigingjarna litla stúlkan, sem var með þetta matarskrímsli í maganum læddist að nóttu til fram í búr, pikkaði göt á dósirnar og drakk úr þeim safann - þetta þýddi að þegar átti að skreyta ísinn með blönduðum ávöxtum þá voru þeir myglaðir og þurrir. Skemmtileg jól fyrir yngri systkini mín. Þau fóru í jólaköttinn, en ég er enn með skömm útaf þessum "matarstuldi".

Þegar ég hugsa um unglingsárin þá eru margar flestar minningar mínar tengdar mat, ekki endilega þessum íburðarmikla mat sem við búum við í dag, heldur heitum hafragraut með mjólk og brauð með osti. Ég man enn tilfinninguna af heitum grautnum með mjúkri mjólkinni. Stinnu heimabökuðu hvítu brauði með smjörklípu og osti. Sykursteiktu slátri með kartöflum í uppstúf og grænum baunum. Einstaka pönnukaka fylltri með sykri og vanilluhringjum í desembermánuði. Á köldum vetrardögum ornaði ég mér við tilhugsunina hvernær næsta máltíð kæmi full tilhlökkunar.

Þegar ég var ung kona og bjó erlendis, þá fór ekkert meira í taugarnar á mér en níska innfæddra þegar mér var boðin hálfur kaffibolli með mjólkurslettu og einni þunnri piparköku. Verra var ef heimboðið var í kvöldmat, þá var borinn á borð matardiskur þar sem búið var að skammta kjötið, kartöflur og grænmeti og svo þunnur eftirréttur í skál, svona rétt botnfylli.

Ég var samt alltaf grönn, alger písl 52kg þegar ég var 33 ára gömul. Ég hafði bara átt eitt feitt tímabil þegar ég var rúmlega 16 ára gömul og þá leið mér frekar illa því ég upplifði að vera rúllupysla í síðum kjól. Ég fór ekki að fitna fyrr en 35 ára gömul og fannst ég ægilega feit 66kg í 160cm skrokki og ljótan var á fullu í mér á þeim tíma. Ástæðan vafalaust fyrir því að ég þyndist frekar hægt var að ég hafði þróað með mér bulemiu og ég reykti. Svo þegar ég hætt reykingum árið 1988 þá fór allt úr böndunum og ég varð þessi þybbna madonna og náði svo mínu hámarki í jan 2004 89.3kg.

Ég byrjaði að vigta og mæla í janúar 2004, náði af mér 30kg og var alsæl og alviss um að ég gæti borðað eins og venjulega manneskja aftur. Hætti að vigta og mæla og viti menn, frá fyrsta bitanum varð ég hömlulaus bæði í mat og ælum og varð klósettskálin minn besti vinur frá þeim degi eða í rúmt ár. Ég náði síðan aftur botni fyrir hálfu ári og plús 20 kg og er búin að vigta og mæla síðan. Ég er komin í eðlilega þyngd aftur og á ekki nema nokkur kíló í kjörþyngd. Ég brosi og er skapbetri, ég á auðveldarar með að umgangast annað fólk og líkamleg heilsa er eins og hjá unglingi sbr. að ég er ekki lengur á blóðþrýstingslyfjum.

Ég er ekki laus við matarhugsanir og stundum get ég tímunum saman horft á matarprógrömm í sjónvarpinum BBC51 er uppáhaldið hjá mér, og ég slefa. Þegar ég er aum og ekki upp á mitt besta þá legg ég á flótta í dagdrauma um súkkulaðitertur, mjúk truffel, þungar sósur með góðri steik og mjúkar kartöflustoppur með mismunandi kryddum. Ég læt mig bara dreyma vitandi að ég get ekki tekið þátt í svona áti, því það mun að lokum leiða mig til líkamlegar örorku og andlegs dauða.

Dagur 173 - Hlaðborð að baki

2006-11-26T11:30:00.000Z

Jæja, þá eru hlaðborðin að baki. Allt gekk stórslysalaust fyrir sig og ég naut mín í félagskap vinnufélaga minna á föstudag og míns ektamaka í gær. Við erum furðuskepnur mannfólkið, öll sú orka sem við setjum í að borða margar og skrautlegar matartegundir, sem svo að lokum smakkast kannski ekkert voða vel.

Þegar ég horfði á föstudag yfir föngulegan hóp fólks sem var að kýla sig út af réttum sem voru sóttir mörgum sinnum á mismundandi stórum diskum, og sá vínið sem streymdi rautt, rósrautt, hvítt, gullið og svo sem sykursæt leðja sem brenndi sig niður hálsinn niður í maga í þeim tilgangi að róa meltinguna og hraða henni smá, þá hugsaði ég með mér! Hvernig skyldi mér líða eftir mitt rosa salat, lambalundina og steikta grænmetið mitt á morgun? Skyldi ég vera með uppbelgdan búk og innantökur? Óánægð með að hafa hlaðið á mig einu kílói eða kannski betur? Þetta er eiginlega spurning sem ég get ekki svarað nema fyrir mig. Mér leið betur með að borða ekki yfir mig, en aðrir hafa vafalaust notið þess í botn að borða hressilega svona einu sinni rétt fyrir jól og svo ekki söguna meir. Aðrir sem rétt nörtuðu í réttina af því bragðið var það eina sem skipti máli en ekki það að kýla vömbina fulla, vöknuðu hressir að morgni næsta dags.

Það er gaman að hitta gamlar kunningjakonur sem hafa ekki séð mig í nokkur ár, heyra þær hrópa upp yfir sig að ég líti út fyrir að vera tuttugum árum yngri! Leit ég þá út fyrir að vera sjötug?!! Eða lít ég í dag út fyrir að vera þrjátíuogþriggja ára af því ég er að verða fimmtíuogþriggja ára? Skiptir ekki máli, mér líður vel innra með mér og hið ytra líka.

En það er skammt öfganna á milli og ég sem matarfíkill verð að passa mig að verða ekki og örugg með að mér sé batnað.

Dagur 170 - fúllynd

2006-11-23T12:20:00.000Z

Mikið óskaplega er ég búin að vera fúllynd síðustu daga!! Og á hverju bitnar það, á fráhaldinu því ég hreinlega nenni ekki að standa í þessu vigta og mæla dóti, grrr. En þar sem ég er minnug liðinna ára þá stóðst ég freistinguna um að fara út fyrir minn ramma, hélt mér á mottunni og hallaði mér að Vigtoriu grenjandi og í mikilli sjálfsvorkun.

Heimsótti "heimilisdoktorinn" í morgun og honum leist mjög vel á mig. Var tekin af blóðþrýstingslyfjunum Yippíe!!!! og honum fannst ég bara sæt með mín litlu brjóst. Setti það í hans hendur að ákveða kjörþyngdina hjá mér miðað við aldur og hæð. 65kg er fínt, en hann mælti með hreyfingu og líkamsrækt til að stinna líkamann aðeins.

Annars var hann ekki hrifinn að jójó áhrifum þyngdataps og aukningar. Sagði að það væri þó betra að vera aðeins í þyngra lagi heldur en að vera eins og harmonikka, 30 kg niður, 20 kg upp aftur 20 kg niður og aftur upp ef maður passar sig ekki... ekki par heilbrigt það ferli.

Nú eru ekki nema 4kg í kjörþyngdina hjá mér og verð ég nú að fara passa mig verulega með því að verða ekki of örugg með að ég geti leyft mér allan andskotann í matarmálunum. Ég stefni á að vigta og mæla einn dag í einu það sem eftir er af mínu jarðneska lífi.

Ég held svei mér þá að skapofsinn í mér sé að lægja, sérstaklega eftir að hafa í morgun verðlaunað mig með sojapönnuköku m. steiktum ananas og cafe latte.

Dagur 165 - öll að hressast

2006-11-18T10:48:00.000Z

Hef svo sem ekkert merkilegt að segja frá. Ég er öll að jafna mig eftir brjóstaminnkunina og er farin að vinna ca. 6 klukkutíma á dag. Er orðin sátt við útlitið á brjóstunum þar sem þau eru ekki eins þrútin og bólgin lengur. Ég er öll í meira samræmi en áður, því þó svo að ég hafi grennst heil ósköp þá minnkuðu brjóstin ekkert og ég í yfirstærð barmlega séð.

Fór seint á fætur í morgun og byrjaði strax á því að fara í þykka ullarsokka og flíspeysu yfir náttfötin. Útbjó mér hefðbundin helgarmorgunverð og sötra núna Caffe Lattið mitt.

Fráhaldið gengur vel og ég er ekkert á þeim nótum að hætta. Held mig enn við sama heygarðshornið að reyna að búa til góðan mat á hverjum degi.

Nú eru 3 jólahlaðborð framundan en ég er búin að gera ráðstafanir á bæði Hótel Loftleiðum og Grand Hótel varðandi matinn minn. Á bara eftir að hafa samband við Lækjarbrekku og panta sér handa mér.

Ég kemst í kjólinn fyrir jólin, það er víst ;-)

Dagur 160 - farin að vinna smá

2006-11-13T14:50:00.000Z

Mikið óskaplega er gott að fá sér stóran bolla af Cafe Latte, dásamlegt á svona köldum vetrardegi.

Eins og þið lásuð hér að ofan þá er ég farin að vinna smávegis, nota amerísku hefðina á mig! Ekki of lengi heima því þá verður maður latur.

Datt niður á stórkostlega aðferð við að gera morgunmatinn minn að algeru lostæti.
240 gr jarðaber og bláber, smá klípa af smjörva og 1 msk xylitol. Bræða smjörva og xylitol saman svo það verði smá ljós karamella, skella síðan bláberjum og skornum jarðaberjum saman við og láta malla smá. Setja síðan heitt út í 480 gr af AB og nammi namm - braðgott og litríkt.

Ég er ekki alveg komin með fullan kraft og mig vantar svona þess andlegu skerpu sem ég hef að öllu jöfnu. Hakka þetta svona áfram eins og hæggeng skjaldbaka! Eða, kannski geri ég of stórar kröfur til sjálfrar mín.

Dagur 158 - brrrr, kalt úti

2006-11-11T17:42:00.000Z

Hver vill ekki drekka heitt kakó og fá sér piparkökur undir heitri dúnsæng á svona kuldadegi - og horfa á rómó mynd með sinn elskulega sem mjúkan kodda undir hnakkagróf? Ég? - kannski, en helst ekki. Rómó mynd með mínum elskulega hrjótandi við hlið mér væri ágætt það er að segja ef hann þolir japlið í Extra tyggjóinu og Coke light sötrið í mér.

Draumar piparköku og heitra sykraðra drykkja (Dagar víns og rósa) tilheyra fortíðinni, eða svo tel ég mér trú að sinni. Mér líður svo ótrúlega vel í dag þrátt fyrir þennan kulda sem umbreytir vöngum mínum í rauð epli. Ég er svo asskoti ung og létt á mér.

Það er allt svo hljótt úti núna þegar vetur er að skella á, það halda allir niðri í sér andanum og vona að brátt hlýni aftur í veðri.

Ég ætla að njóta þess að vera inni og matreiða soðkjöt "suddervlees" eins og hollendingar gera - sjóða kjötið í þrjá tíma þar til það bráðnar í mínum munni, namm 120 gr af slíku takk fyrir. Fæ mér líka heil 600 gr af grænmeti með, bæði hráu og soðnu...

Þrátt fyrir allt

Dagur 154 -Léttingur

2006-11-07T19:44:00.000Z

Það fóru frá síðustu vigtun 3.7kg (fékk ókeypis 824gr af brjóstaminnkun). Nú er að ákveða sig hvort 5 eða 7 kg séu í kjörþyngd. Hvort fer mér betur 65kg eða 63kg? Ég veit bara að þegar ég var í júní 2005 61kg þá var ég aðeins og teygð of toguð í andliti og á rasskinnum... held ég setji mér það mark að leyfa 65kg að vera mitt næsta áætlunarstopp.

Skellti mér inn á spítala aftur á laugardag með hitaskot, það er ekki gott að fá hita þegar maður er búin að láta skera svona mikið í sig, svo mér voru gefin sterk sýklayf í æð og haldið inni í tvo sólarhringa.

Ég er að reyna að vera góður sjúklingur heima en það er ekki auðvelt. Hausinn á mér er alveg viss um að ég sé gróin meina minna og geti allt. Axlirnar reyna að vernda sár brjóstin með því að beygja sig yfir þau með tilheyrandi bakverkjum og ellikellinga útliti. Ég hló mikið í dag þegar ég reyndi að komast upp í upphækkaðan jeppa bróður míns. Ekki gat ég lyft höndum og híft mig upp því þá myndi rífa í saumana, bróðir minn gat ekki togað mig upp því þá myndi líka rífa í saumana. Þegar hér var komið sögu þá var ég orðin svo máttlaus af hlátri (vorum stödd á miðju bílaplani að skoða bíla) að ég var orðin knéfelld og nánast lá á bæn við bílhurðina. Mér tókst að lokum að lyfta einu hnéi upp á bílstigið, svo fór hitt sömu leið, svo kom ég hnénu inn á gólf og lá hálf í sætinu (enn hlægjandi) með rassinn út í kalt loftið, og svei mér þá ef rekaviðstrókurinn (hláturstrokur) sveif ekki út fyrir vit hinna bílaskoðendanna. Að lokum komst ég þó í sætið, dæsti og sagði : Nú veit ég hvað það er að verða gamall og geta ekki.

Djésskotans vitleysa er þetta að vera að flá svona af sér brjóstin - nú er ég bara sæt bumbulína með stærri maga en brjóst! Skyldi ég láta flá magann af mér næst??? Svona til upplýsinga þá hef ég ákveðið að halda enn lengra í þessari útlitsbreytingu og halda á vit hárskera á morgun og skera hár mitt og lita. Síðan mun ég láta nostra við augnabrýr (brúnir) og hár og lita þau líka. Ég ætla að verða rauðhærð á morgun (var það við fæðingu, en er farin að grána).

Það er ekki amarlegt að vera nú með meyjarbrjóst en fyrir ofan og neðan með rúmlega fimmtugan skrokk... eldri hlutinn af mér höfðar að vísu meira til eiginmannsins þar sem hann er fyrir eldri konur. Ég verð bara að finna einhvern annan sem gælir við brjóstin. Jóke! skiljið þið ;-O

Dagur 151 - komin heim barm minni

2006-11-04T16:56:00.000Z

Sit hér með seyðing í brjóstum, aum og með 5 kommu hita. Aðgerðin gekk vonum framar og nú krossar maður putta og biður um það að líkaminn og ónæmiskerfi hans vinni gegn öllum sýklum og árásum vondu frumnanna.

Það fór tæpt kíló af báðum brjóstum. Komst að því að ég fór úr F skál í C skál og ef allt grær vel þá er ég með hin fínustu brjóst og mun svo lengi sem ég fer ekki að fitna aftur ná að versla mér hinar flottustu blússur og peysur.

Manni bregður þó þegar maður lítur niður á barminn og sér að maður er með maga og "þið vitið hvað", brjóstin skyggðu á þetta allt saman.

Mér tókst að halda fráhald og vigta og mæla. Þökk sé þeim Danska þá er þjóðin að gera sér grein fyrir að þarna úti er fólk sem er búið að gera sig sjálft ábyrgt fyrir holdafari sínu og að vigtin sé orðinn jafn eðlilegur hlutur í veskinu þeirra og spegilinn.

Í dag sé ég ekki eftir aðgerðinni en ég verð að sjálfsögðu að sjá til og bíða með hvernig lokaútkoman verður - sú bið er ca. 3 mánuðir.

Dagur 147 - Brjóstaminnkun á morgun

2006-10-31T08:46:00.000Z

Í dag er ég að kveðja hluta af líkama mínum sem hefur fylgt mér frá því ég var tæplega tólf ára gömul. Líkamshluti sem hefur alla tíð verið of stór, sama í hvaða þyngd ég hef verið.

Frá og með morgundeginum, eða upp úr kl. 10, þá er ekki aftur snúið. Þó nokkuð mörg grömm, nærri kílói munu hafa horfið af barmi mínum og í staðin eru komin minni brjóst þakin örum frá geirvörtu, niður og undir. Ég krossa fingur og bið um að gróandinn sé það aktífur í mínum líkama að ör verði að ári liðnu aðeins hvítar rákir, eins og rákirnar sem ég ber á kvið mínum eftir meðgöngu frumburðar míns. Stærsti hlutinn af þessu er þó að fá lausn frá vöðvabólgu, verki í háls og hnakka.

Ég er dálítið hrædd og þegar ég er hrædd þá hverf ég inn í sjálfa mig og segi sem minnst. Hendur mínar verða kaldar og andlitið er fölara en venjulega. Samt er ég ekki komin á hátind ótta míns, hann mun vafalaust birtast með miklum ákafa seinna í kvöld eða snemma í fyrramálið rétt áður en ég fer á spítalann. Ég mun samt ganga þessa göngu, því reynsla mín segir mér að allir slæmir hlutir enda að lokum.

Hef eldað og undirbúið þrettán máltíðir sem eru frystar og ekkert annað að gera fyrir kallinn minn en að búa til hrátt grænmeti og hita gumsið frysta. Ég hef líka planað að mér verði færður matur á spítalann svo ég slysist ekki til að detta ofan í kolvetnaátið sem alltaf leiðir mig á fallbraut.

Svo vona ég að ég festist ekki í þeirri hugsun að skurðaðgerðir geti gert mann yngri, grennri og hamingjusamari - því það er ekki reyndin.

Dagur 143 - Stressuð

2006-10-27T14:18:00.000Z

Fór í innskrift á gamla Borgarspítala í gær. Guð minn góður, þvílík skriffinnska og bið, heilir 5.5 tímar sem fóru í hjartalínurít, bið hálftími, spjall við svæfingalækni 15 mín, bið 1 klukkutími, spjall við fallegan grískan deildalækni, hlógum mikið og henni fannst ég skemmtilega furðuleg 15 mín, bið klukkutími, spjall við deildarhjúkrunarfræðing í dyragáttinni 1 mín, þurfti að hlaupa og sinna öðru. Ég og aðrir sjúklingar voru farin að æða um gólf, allir hótandi að fara bara heim. Ég réðst inn á skrifstofu og sagði blíðlega með glóandi brjálsemi í augunum að það væri að verða uppreisnarástand frammi - skýring - skyndileg krufning á heila- og taugasjúklingi sem hafði dáið, og í skjóli þess að þetta er nú háskólasjúkrahús þá þurftu deildarlæknar að vera viðstaddir. Bið í klukkutíma í viðbót (eru þeir kannski orðnir of margir), loksins deildarhjúkrunarfræðingarviðtal, allt í gúddi þar til blóðþrýstingur var tekinn og hann frekar hár. Bið, síðan vísað á deildina þar sem ég á að liggja og aðgerðin útlistuð fyrir mér, og þá fór ég að kjökra því ég var orðin svo stressuð og hrædd.

Ég er stressuð, með ónot, vil hætta við en ætla ekki að hætta við. Er að undirbúa núna matarmálin mín svo ég geti verið í fráhaldi meðan á innlögn stendur, og fyrstu vikuna meðan ég er að jafna mig. Ég er líka búin að fá mér konu sem kemur heim að þrífa, strauja og skipta á rúmfötum í 4 vikur.

Svona er þetta í dag hjá mér -

Ég skoða stóru brjóstin mín á hverjum degi og er að kveðja þau þessa dagana. Ég á örugglega eftir finnast það skrýtið að vera ekki svona barmamikil.

Dagur 135

2006-10-20T10:27:00.000Z

Er í feikna góðum málum og líður alveg ótrúlega vel. Sátt, sátt, sátt við mig, menn og æðri mátt. Maður á sjálfstæðan vilja og ég hef fengið að reyna það á sjálfri mér að ég ræð för að mestu leiti hvað varðar mitt eigið heilbrigði og lífsstíl.

Það hafa fullt af aðstæðum hent mig sem ég réði ekki við, en það hafa líka aðstæður hent mig þar sem ég kaus að lifa í eymd og volæði. Ég harma samt ekkert því ég hef val um hvar ég stend í dag.

Í dag er ég í heilbrigðu holdafari, lít vel út og er heilsuhraust. Ég vona að mér beri í þetta skipti gæfa til að halda ekki að ég geti borðað hömlulaust án þess að þyngjast. Er búin að fara marga hringi í megrun, fitna, megrun, fitna und so videre -

Svo þann 30. okt þá!!! Fer ég í brjóstaminnkun, ekki til léttingur næsta mánaðar veðri meiri ;-) Neihei. Ég er búin að skoða þetta fram og til baka í 1.5 ár og niðurstaðan er þessi, brjóstin fá að fjúka. Annars, þá eru þau óþægilega stór og valda mér vandamálum í hálsi, hnakka og herðum og er þetta leið til að bæta lífsgæði mín.

Ég fer úr DD (er 158cm á hæð) í C skál og fer tæpt kíló af mér að framanverðu. Ég fæ ör, ég gæti fengið mjög ljót brjóst, ég gæti misst geirvörtur, ég gæti misst tilfinningu í geirvörtunni. Ég gæti dáið í svæfingunni, samt kýs ég þessa aðgerð.

Kaupmannahofn

2006-10-08T09:26:00.000Z

Er ad klara helgarferdina/arshatidina og fer heim seinnipartinn i dag.

Thetta hefur gengid ljomandi vel og eg vigta og mælt eins og ekkert sé.

Versladi mér föt og er komin í blússustærd Small og buxur 40, nánast komin aftur í kjörthyngd.

Mér er ad ganga miklu betur tilfinningalega í fráhaldi í thetta skiptid en hinu fyrra, thó svo ég hafi nád líka gódum árangri thá.

Skrifa betur thegar ég kemst í íslenska stafi.

Dagur 121 - komin heim

2006-10-05T10:40:00.000Z

Þá er ég komin heim frá Spáni, brún og frekknótt og þokkalega vel úthvíld. Maður tekur sér ýmislegt fyrir hendur á efri árum sem maður ætlaði aldrei að gera. Ég ætlaði aldrei að fara á sólarströnd þar sem ég er innilokuð á milli hárra blokka, sumar hverjar allt að 52 hæðum og þar fyrir utan hvít ströndin þéttlegin af fólki í eldri kantinum. En ég fór og slakaði á, naut þess að vera með fjölskyldu mannsins míns.

Ég verð að segja eitt, ég hef aldrei, aldrei séð svona feitt fólk í "grúppum" eins og á Benidorm, ég er alger písl miðað við fólkið sem þurfti "skutlur" til að komast á milli staða. Heilu fjölskyldurnar sem eru feit, feitari, feitust - ekki 20kg yfirþyngd heldur frekar 80kg eða meira.

Ég vigtaði og mældi og fyrstu dagarnir voru hreint helvíti, ég bölvaði og lamdi hnefum í borð - andskotans helvíti að geta ekki tekið þátt í venjulegum athöfnum eins og annað fólk, að drattast með vigtina og mæla ofan í mig. Ég spriklaði þetta svona í tvo daga og þá komst ég í gírinn. Mínar þrjár máltíðir og ekkert á milli mála nema vatn, vatn, vatn, einstaka kaffibolli og Coka Cola Light öðruhvoru.

Á morgun er svo haldið til Kaupmannahafnar og þá tekur sama við, vigta og mæla meðan aðrir dæla í sig dýrindis krásum og drykkjum.

Ég hef valið að vera í mínum lífsstíl frekar en að fitna, fara aftur í fráhald, hætta í fráhaldi, fitna og gefast að lokum upp. Mig langar ekki til að enda í skutlu á Benidorm í náinni framtíð.

Dagur 106

2006-09-20T16:51:00.000Z

Dagarnir fljúga framhjá manni og safnast saman í einn haug eins og haustlaufin sem falla brúngul til jarðar. Ég þarf að minna mig á hverjum degi að það sé aðeins dagurinn í dag sem ég á, gærdagurinn liðinn og morgundagurinn ókominn (ekki nýtt af nálinni held ég).

Ég er ekki í átaki, ég er ekki í megrun. Ég er að reyna að lifa ásættanlegu lífi með heilbrigðu mataræði sem færir mér hugarró og sátta mynd af mér eins og ég er í dag. Samt klifrar apinn reglulega upp á axlir mér og hvíslar að mér hinu og þessu sem er mér ekki hollt. Apinn truflar daglega rútínu og reynir að toga mig þangað sem ég var stödd fyrir ekki svo mörgum dögum síðan.

Á miðvikudag í næstu viku ætla ég að skella mér til Spánar í vikufrí ásamt eiginmanni, foreldrum hans, systur, mági og litlum frænda. Við erum að halda uppá sextugs afmæli tengdaföður míns. Með mér í för er vigtin mín, lítil dagbók til að skrifa niður matinn minn og hráefni sem ég nota í neyð - NEYÐARLEGT - myndi margur segja, að vera að vigta og mæla mat á erlendri grund þegar maður á í raun að liggja í sukki og sólbaði.

Í framhaldi af Spánarferð fer ég til Danmerkur eftir sólarhrings stopp hér heima. Þá fer ég með samstarfsfólki mínu í árshátíðarför, og vigtin blessuð verður með í för líka. Ég hef gengið svo langt að biðja um sérstakan matseðil þar sem við borðum þ.e. árshátíðarfólkið... allir hér á mínum stað sáttir við það, því öllum líkar betur við konuna sem brosir breitt þegar hún er í fráhaldi en taka sveig framhjá þegar hún vælir í sjálfsvorkun í átköstum sínum með ylgda brún og dökka áru.

Nei, lífið er ekki neyðarlegt - stundum er lífið bara hreinlega val um hvernig mér langar til að mér líði...

Dagur 96 -

2006-09-10T12:06:00.000Z

Þrátt fyrir bloggleysi þá er allt að ganga mjög vel. Auðvitað er það á köflum "pirrandi" að vera á skjön við það sem telst vera "eðlilegt" í matarmálum. Þetta að vera ætíð með nesti þegar maður fer á mannamót til þess að vera innan þeirrar línu sem maður hefur sett sér hvað varðar lífstílinn. Sem betur fer eru margir og eiginlega flestir hlynntir því sem ég er að gera, sérstaklega eftir að ég tók mér svokallað frí í eitt ár og þyngdist um 20kg.

Léttingur í síðasta mánuði var eðlilegur, ca. 200gr á viku og er ég orðin 76.8 kg hér heima. Vigtaði mig að vísu í sundlauginni mánuðinum þar áður þannig að ég veit ekki hvað er réttur léttingur.

Mér líður ágætlega, sulla þetta við að klára íslensku 503 og er ævinlega í frestunaráráttunni þar sem ég held enn að ég þurfi ekki að lesa eða leysa verkefni fyrr en á síðustu stundu. Það kemur í ljós hvernig mér farnast í desember.

Á morgun er spennandi dagur í lífi mínu og kemur það í ljós í lok vikunnar eða þeirrar næstu á eftir hvernig málin þróast, gæti haft veruleg áhrif á lífshlaup mitt og ákvarðanatöku um hvert skal haldið næstu árin ... læt ekki meira upp um þessi mál, en það er djöfull búinn að vera á eftir mér síðustu þrjú árin.

Var á skemmtilegu násmkeiði í gær þar sem kennd var tilfinningalosun. Ég sem alltaf hef haft frekar mikla fordóma gagnvart stjórnaðri losun náði að leysa úr hömlum án þess að nokkur manneskja kæmi þar við sögu, reiði, pirring og sársauka. Nú bara bíð ég hvort þetta sé varanlegt eða hvort um blekkingar sé að ræða.

Mitt móttó: Maður er aldrei of gamall til að reyna eitthvað nýtt.

Dagur 80 - Stend með mér

2006-08-25T09:18:00.000Z

Tíminn flýgur og ég sit við tölvuna með stúfullan mat og ótrúlega södd. Lífið er að taka þann snúning að það gengur ekki allt út á mat hjá mér. Það lítur út fyrir "hjá mér" að ég eigi við líkamlegan og huglægan sjúkdóm að stríða - já! ég kalla það ástand sem ég er búin að vera í í tugi ára, sjúkdóm!!! - ég þoli alveg gagnrýni og það að ekki allir séu sammála mér :-)

Það er ekki eðlilegt ástand að éta á sig tugi kílóa, að liggja reglulega á bæn fyrir framan klósettið í ælukasti, sprauta microlax upp í endaboruna og framkalla uppköst.. ???

Er það eðlilegt að ná af sér tæpum 30kg á rúmu ári og éta svo 3/4 til baka á nokkrum mánuðum?!!! Að fara stöðugt sama hringinn ár eftir ár með þeim afleiðingum að líkamlegt útlit og andleg líðan er í algeru botnfalli.

Á síðasta ári reyndi ég að vera í svokölluðu "feitu æðruleysi" - vera sátt við að vera íturvaxin og stolt af mér eins og ég er, en það gekk bara ekki upp í vaxandi líkamsþyngd.

Ég er mjög ánægð með þá persónu sem innra með mér býr, ég bý yfir frábærum eiginleikum, þreki, áræðni og framkvæmdagleði. En ég get ekki verið sátt við að fá á mig marga sjúkdóma tengdu ofáti... væri ég með krabbamein þá myndi ég leggjast undir hnífinn, geislana og lyfjameðferðina og gera allt sem í mínu valdi og læknavísinda að ná bata. Því skyldi ég ekki gera það sama þegar um þekkt sjúkdómsferli er að ræða eins og aukna ofþyngd.

Hægt og rólega var ég búin að éta á mig krónískar ristilbólgur, hækkaðan blóðþrýsting, hjartsláttartruflanir, hækkaðan sykur, þunglyndi og ömurlegri líðan. Þetta ástand er ekki ásættanlegt fyrir mig.

Mér líður vel í dag, ég lít vel út en ég er ekki komin aftur í kjörþyngd. Það vantar ca. 12kg upp að ég nái þeirri þyngd sem ég tel að sé heppileg fyrir minn aldur og hæð.

Eina leiðin fyrir mig er að gera þetta einn dag í einu eins og ég hef haldið fráhald frá áfengi í rúm 27 ár. Á þann hátt á ég möguleika á lífsgleði og lífsleikni.

Dagur 75 - Úlfarsfellið

2006-08-20T13:42:00.000Z

Það gerist æ oftar að það er svo gaman að vera til. Ég er eins og lítið barn sem gerir sér ekki grein fyrir öllum þeim annmörkum sem fylgja því að vera fullorðinn. Ég held að þetta sé bara ákvörðun hjá mér, að leiða hjá mér allar þessar fréttir af styrjöldum og átökum sem eiga sér stað fjarri heimaslóðum. Samt var ég minnt á þann hrylling sem sumir af okkar meðbræðrum þurfa að búa við þegar ég horfði á myndina Hotel Rwanda, það fór um mig gamall ótti og hrollur þegar ég hugsaði til þessa að margir þurfa að búa í skugga styrjaldar, hungursneiðar og kvíða í heiminum.

Ég er heppin, ég bý á Íslandi þar sem engin svona stór átök eru. Að vísu eru menn að lemja hvor aðra um helgar. Fíkniefnaneysla er að aukast og hér og þar er fólk sem býr við fátækt. Ég er heppin að hafa húsaskjól, 4ja herbergja íbúð sem ég deili með eiginmanni. Ég á ótrúlega skemmtileg barnabörn, dreng og stúlku sem eru vel af Guði gerð. Drengurinn alger stríðnisengill með mjúkt stórt hjarta, mjúkt stutt faðmlag og dillandi hlátur. Hann er ljóshærður og bláeygður. Daman er dökkhærð með dökk augu full af visku, dálítil dramadrottning og sérlega vel gefin. Hún verður vafalaust frumkvöðull og stjórnandi þegar hún verður stór. Það þýðir ekkert að kyssa hana, hún er ekkert gefin fyrir svoleiðis nema þegar hún sjálf vill. Þessi börn eru brunnur af gleði minni í dag. Svo á ég líka eina stelpu sem er orðin stór og er mamma þessara barna. Ég er stolt af stelpunni minni sem elur stubbana svona vel upp, hún er eljusöm kona sem býr yfir ótrúlegum styrk af því hún þekkir bæði styrk sinn og veikleika, alger SVÓT kona. Hvað vil ég meir en að sjá afkomendur mína búa við öryggi, nægan mat, húsaskjól og möguleika til menntunar.

Þetta þakklæti mitt má rekja til þess að ég er í fráhaldi í dag. Ég er líka búin að þramma á Úlfarsfelli á áður óþekktum hraða fyrir þessa ungu konu á sextugsaldri.

Ég er heppin, ég er þakklát fyrir að eiga hjarta sem slær í brjósti mér. Þakklát fyrir fæturnar sem bera mig yfir urð og grjót. Þakklát fyrir hendurnar sem geta hlúð að að sjálfri mér og í leiðinni öðrum. Þakklát fyrir sjón mína sem nema fegurð náttúrunnar svo langt sem augað eygir. Þakklát fyrir heyrn mína sem nemur hljóma alheimsins.

Dagur 68

2006-08-13T11:51:00.000Z

Mikið er nú gaman að vera til stundum. Það skiptir engu máli þótt maður sé með einstaka verk í hnéi eða vöðvum. Gleðin yfir að vera hreyfanleg og engum öðrum háð! Ah, maður er jú auðvitað háður meðferðarfólki sínu þ.e. maka, börnum, barnabörnum, vinum, vinnu og öllu öðrum athöfnum sem gera mann að "human being" .....

Ég er nýbúin að ryksjúga heimilið með tilheyrandi svitaköstum. Ókeypis heilsurækt sem brennur upp þokkalegum hitaeiningum. Á eftir á svo að "browsa" hraunið rétt hjá Álverinu í Hafnarfirði, skoða rústir forvera minna og þá eyðilegginu sem "painti ball" menn skilja eftir sig. Hún er nú nokk skrítin þessi árátta að vilja skjóta og meiða menn og aðra.

Talandi um að meiða, hver meiðir sig mest nema maður sjálfur með óhollustu og vondum lífsstíl. Las í morgun í Fréttablaðinu grein eftir bandarískan alþingismann og lækni um það að óhollt mataræði myndi ganga af mannkyninu dauðu. Kannast ég við þetta? Að sjálfsögðu! Sjálf oftar en einu sinni búin að hálfdrepa mig á áti og ælum og öllum þeim kvillum sem átinu fylgja...

Nú er ég enn og aftur komin í fráhald og er full af orku. Mín ríkur á ekki of há fjöll (enda sjálf frekar lágvaxin) ræðst með ótrúlegu sprikli á sundbrautir höfuðborgasvæðisins, ríf af mér óhreinindi í gufuböðum og læt kalda gjóluna leika um hörund mitt þannig að það skreppur saman af gæsahúð.

Hvernig í ósköpunum datt mér í hug um mitt síðastliðin ár að kasta frá mér þessari yndislegu líðan og kraftir þegar ég er ekki að borða yfir mig. Hvernig stóð á því að ég valdi að éta á mig tuttugu kíló og að steypa mér aftur niður í ómögulega líðan bæði andlega og líkamlega? Ég veit það ekki, kannski er ég bara mannleg eins og allar hinar milljónir manna sem láta fljóta með straumnum og éta það sem á borð er fyrir mig sett af fæðueitri matarframleiðenda.

Bara mínar hugsanir í dag á sextugasta og áttunda degi í fráhaldi.

Dagur 64

2006-08-09T16:16:00.000Z

Já, ég er komin í gamla farið, vigta og mæli mínar þrjár máltíðir og ekkert á milli mála.

Þessi lífsstíll á við mig og mér líður óskaplega vel. Léttist um 3.3kg síðasta mánuð og upplifi mig aftur hressa og káta. Skil ekkert í því að hafa sleppt hendinni af sjálfri mér á síðasta ári og leyft mér að vera þræll átfíkninnar. Fíklar hafa stundum víst ekkert val, það er víst.

Ég á 13kg í kjörþyngd og ætla mér sex mánuði í það. Ég er ekki í megrun, ég hef breytt um lífsstíl einn dag í einu og ég er ekki í feitu æðruleysi eins og ég hef verið síðasta ár.

Mér líður ekki vel þegar ég er feit, sjálfsálitið er í molum, ég kemst ekki í nein föt og ég er ekki falleg íturvaxin - í ofþyngd er ég með of háan blóðþrýsting, meltingarvandamál, þunglynd og önug og annað í þeim dúr.

Mér er sama þótt ég sé félagslegt "frík" - þó svo ég fitti ekki inní samfélagslega átveislu, ég stend með sjálfri mér og tek háðung annarra með bros á vör. Ég ein er ábyrg fyrir minni eigin líðan og hef oftast val um hvar ég er stödd tilfinningalega þ.e.a.s meðan himin og jörð hrynja ekki yfir mig.

Jepps, ég er sátt í dag ;-)

Ég er enn á lífi

2006-07-08T20:37:00.000Z

Og ekkert farið. Þurfti bara minn smátíma til að átta mig á hvar ég væri stödd, hvert ég vildi fara og hvernig!!!

Náði mínum botni og tók þá ákvörðun að fara aftur í gamla farið sem ég og gerði þ. 7. júní s.l. Þorði á vigtina og viti menn 20kg hafa bæst á skrokkinn á einu ári og mældist sú gamla 81.3 kg - svona er nú það. Megrunarkúrar virka ekki nema í smátíma, ef maður gleymir sér eitt augnablik þá er allt komið til baka.

Breyttur lífstíll er víst það eina sem dugar, ekki bara einn dag heldur flesta daga þar til ég yfirgef þetta jarðlíf, það er að segja ef ég nenni því. Í dag er ég að nenna því og hef gert sl. 32 daga og svo gleymi ég mér bara á milli máltíða og leyfi líkamanum að komast í eðlilega þyngd fyrir mína hæð og minn aldur.

Ég dvel nú fyrir norðan í dásamlegri náttúru og klæði mig í lopasokka og flíspeysu, horfi út um gluggan á úfinn Skjálfandann og sé Grímsey tóra þarna í fjarska á 66° N -ég er bara hluti af eilífðinni, þessari hægfara breytingu sem á sér stað í þróun jarðarinnar og mannskepnunnar líka.. ég ætla að nota mér smáskrefin til að komast þangað þar sem ég er ánægðust og kúra þar svo lengi lengi.

Ég er sæt, það fer ekki á milli mála. Ég er lágvaxin, það dylst engum. Ég er bolla, það er víst!! Ég er þessi dásamlega sköpun og mér er ætlað og gefið að vera heil í langan tíma án áráttu- og öfgahegðunar.

Er hér enn að pukrast

2006-05-06T09:50:00.000Z

Undarlegur andskoti hvað búið er að rugla menn og konur hvað varðar útlitsþörf. Mér finnst eins og það sé ætlast til þess af mér, konu á sextugsaldri (ungri notabene) að ég líti út eins og þunnholda 12 ára unglingurinn sem stóð við hlið mína 10cm lægri en ég í gær (ég er 160cm þeger góður gállinn er á mér)... ljóst hár hennar, blá augu og smávaxin beinagrind tilheyrði hennar aldri. Ég þarna við hennar hlið, lágvaxin, þéttholda með litað rautt hár (er að reyna að endurheimta æskulitinn) var í fullkomnu samræmi við hlið ungu stúlkunnar. Það voru rúm 40 ár sem skildu okkur að.
Þegar ég svo leit í gler bakaraofnins í morgun meðan ég var að laga mér DDV vænan morgunverð sá ég aftur þessar fallegu þéttu línur, ekkert of feit... bara laglegar línurnar á heitum kroppnum. Þökk sé þessum þéttleika kroppsins mín þá státa ég yfir þó nokkru unglegu andliti og þegar ég er ekki fanginn í þráhyggju matar- og útlitsfíknar og sætti mig við líðandi stund eins og hún kemur, þá dillast hláturinn upp úr mér eins og þegar ég var ung.
Að sjálfsögðu er mér heldur ekki ætlað að vera föst í ofurfeitum líkama þar sem allskonar sjúkdómar og óþægilegheit herja á, þessvegna verð ég að lifa lífi með mínu matar- og hreyfiplani.
Búin að vera alveg streit á DDV planinu ásamt þess að labba ca. 1 klukkustund á dag og mér líður vel í dag.

Pukur á annari viku

2006-04-10T08:49:00.000Z

Þá er ég á degi tvö á annari viku sem laumufarþegi á DDV.

Gærdagurinn var púkadansadagur eins og SúperS segir og hömuðust þeir á öxlinni á mér allverulega á tímabilinu 16:00 - 18:00 og er ég ekki frá því að vera smá axlarskökk í dag. Þarna sannast að hausinn er meira vandamál en maginn, því ég er að sjálfsögðu ekki svöng á öllum þessum mat sem ég innibyrði. Nei! það er hausinn, fíkninn eða hvað svo sem það er sem segir manni að kafa ofan í sælgætispoka, cheeriospakkann eða það sem er þráhyggja þann og þann daginn.

Samt komst ég þó þokkalega í gegnum þetta þó hnefinn væri kominn vel niður á botn í cheeriosinu.. maður dró hann "hnefann" bara til baka og lokaði kokinu og sneri sér að öðrum málefnum þ.e. vatninu.

Í dag er ég klædd í tígrísdýra jakka í no. Medium - hann situr dálítið þétt á mér en er ekki þröngur - þetta er jakki úr ZikZak og þá veit ég ekki "málskalann " hjá þeim - þið vitið Suður-Evrópsk númer eru alltaf minni en þau Norður-Evrópsku.

Nú er ég með fullan maga eftir morgunmatinn.
1 brauðsn. 8 gr sulta og 25 gr ostur ásamt 100 gr fjörmjólk -
Hádegismaturinn eru 40 gr eðalskinka, 80 gr skyr og grænmeti 300 gr.
Í kvöld verður það svo 170 gr fiskur, 100 gr kartöflur og 400-500 gr grænmeti

Kv.
Laumufarþeginn

Laumast enn

2006-04-06T10:02:00.000Z

Enn laumast ég þetta á DDV og er fimmti dagurinn í dag. Ég tek þetta upp á grammið og fer ekki út úr húsi án þess að vera búin að planleggja næstu máltíð.

Skrýtin þessi matarþrjáhyggja !!! Ég er ekki alveg að skilja hana, enda kannski mér ekki ætlað að skilja. Maður er eins og maður er!.. og stundum verður maður hreinlega að beygja sig undir að utanaðkomandi aga verður að beita.... þess vegna hentar mér að hafa ramma utanum mitt matarplan einn dag í einu.

Ég hlakka samt til þegar fötin fara að sitja aðeins lausar og þegar ég get aftur tekið fram nýju fötin sem hafa aðeins verið notuð í nokkrar vikur.

Býst líka við að ég verði jafnlengi að ná af mér skemmdunum og þau komu á.

Laumufarþegi á DDV

2006-04-04T15:25:00.000Z

Ég er búin að vera að pukrast á DDV síðan á sunnudag og hefur allt gengið skv. plani. Minnug þess að í lok árs 2003 þegar ég skráði mig sem gildan lim í DDV og sá sjáanlegi árangur á mörgum þeim kunningjakonum mínum sem hafa misst tugi kílóa á DDV, þá ákvað ég að gefa þessu sjens einn dag í einu.

Mér fellur þetta ágætlega og finnst grænmetið ekki of mikið það sem ég hef haft reynsluna í sautján mánuði að borða ca. 1kg af grænmeti í dag.

Ég ætla ekki að skrá þyngd mína og ætla ekki að svo stöddu að fara á vigtina læt fötin ráða ferð og þegar ég hef náð hugrekki að stíga á vigtina, þá verðið þið fyrstar að vita tölu - en daman er komin úr 61.5kg í "vafalaust" 75kg ef ekki meir... Já, þyngdin kemur fljótt á aftur ef maður passar sig ekki.

Ég hef fitnað á of miklum mat. Allt að þrjú súkkulaðistykki á dag fyrir utan reglulegar máltíðar og snarl þar á milli - svo ég er ekki hissa á þyngdaraukningunni.

Nú vil ég ekki lengur ferðast í feitum líkama því sjálfsálitið hefur dalað og ég finn vanmátt þegar ég ætla að fara á meðal fólks... og ég ræð för að sinni þ.e. ét ég þar til ég dey eða vil ég lifa heilbrigðu lífi fram að þeim tíma sem sál mín ákveður að ferðast eitthvað annað.

Í dag hef ég borðað:
30 gr cheerios
1/2 banani
1 brauðsn.
100gr fjörmjólk

1 egg
1 pylsa
1 brauðsn
400 gr grænmeti
1 tsk fita

Kvöldmaturinn verður
50 gr kjúklingur
70 gr nýrnabaunir
500 gr grænmeti
75 gr hrísgrjón
1 tsk fita

200 gr AB
150 gr jarðaber

Ég held að þetta sé nokkuð góður DDV dagur.

Vika 3

2006-03-21T13:27:00.000Z

Þá er ég komin á viku þrjú í fráhaldi og er eina ferðina enn í fínum málum. Ætla ekki að segja þar til næsta fall byrjar... ;-)
Allt í einu pats búmm uppljómaðist fyrir mér að ég þarf ekki að háma í mig mat, ég þarf ekki að vera stöðugt að hugsa um mat, ég get lifað venjulegu lífi og haldið mig á mottunni hvað varðar hömluleysi.
Ég er líka að springa því ég borða svo mikið - blanda saman DDV og GS mataræði þ.e. leyfi mér fleiri kolvetni (brauð, hrísgrjón, pasta) en þegar ég var á GS matarplaninu. Núna vekja þessi kolvetni ekki fíkn með mér.
Ég fer ekki á vigtina því ég vil ekki vita hvað ég hef þyngst mikið síðan í júlí sl. en ég gæti trúað að það væru á milli 10-15kg, HALLELJUJA .... fljótt að koma á og seint að fara af.
Semsagt í dag er ég ánægð.

Ég er enn á lífi

2006-03-13T15:49:00.000Z

Ég er enn á lífi og er þessa stundina ekki í "hömlulausu" áti. Fór útaf sporinu og átti erfitt með að höndla hitt og þetta matarlega séð og át eins og svín. Það sannast að auðveldara er að halda sér í fráhaldi en að komast í fráhald aftur.

Nú er ég búin að halda mér á mottunni í níu daga og eru síðustu tveir dagar þeir auðveldustu, en hausinn á mér er búinn að vera mjög upptekinn af mat, mat, mat, súkkulaði og súkkulaði.

Ég komst í kjörþyngd og hélt að ég myndi ráða við að borða eins og hver önnur manneskja sem aldrei hefur átt við þyngdarvandamál eða át að stríða og fór að borða sem slík - það endaði með ósköpum... og er ég aftur orðin vel búttuð og engin föt til í skápnum mínum.

Ég hef ekki viljað skrá hér mína niðurför þar sem maður á alltaf erfiðara með að viðkurkenna ósigur heldur en sigur... en ég hef tapað orrustu núna en ekki stríði.

Ég get bara gert þetta einn dag í einu og verð að sætta mig við að geta aldrei borðað eins og venjuleg manneskja - ég er hömlulaus þegar að áti kemur.

Dagur 28

2006-01-23T09:01:00.000Z

Allt gott að frétta af mér. Er í góðu fráhaldi og sátt við menn og FellaMýs. Hef þurft að aðlaga mig að sveigjanlegu mataræði þar sem eldhúsið hjá mér er á haus (verið að flísaleggja) og ég get ekki athafnað mig eins og ég vil.

Ég er ekki að fara á vigtina og hef ekki hugmynd um hvað ég er þung, finn bara að ég er á góðu róli og hægt og rólega stækka fötin og öll einkenni ofáts og þeirra skemmda sem því tilheyra eru á undanhaldi.

Ég fer alltaf bloggrúnt nánanst á hverjum degi og gleðst með sigrum ykkar allra.

Dagur 20

2006-01-15T16:35:00.000Z

Mér er að ganga mjög vel og er ákaflega sátt við hvernig mitt "matarlíf" er þessa dagana. Skrokkurinn er eitthvað að léttast og ég er aftur komin í buxur sem voru orðnar alltof þröngar.

Mér líður vel andlega, en er þó pirruð að smiðurinn sem á að vera setja upp nýja eldhúsið hjá mér svíkur mig hvað eftir annað, en það gefur mér ekki afsökun að borða yfir pirring og reiði. Ég reyni bara að skilja að eitthvað liggi að baki hjá smiðnum að hann komi ekki og skrökvi að mér - skrítið hvað fullorðið fólk getur skrökvað, komið sér undan og kennt öðrum um! Skyldi ég falla inn í þann hóp? Já! á stundum held ég. Stundum er ég með StrútsHeilkennið, stinga höfðinu í sandinn og vilja ekkert sjá og halda að aðrir sjái mig ekki afþví hausinn er fastur í sandinum.

Ég býst fastlega við að þurfa að vera á verði gagnvart mér og minni matarþráhyggju þar sem eftir er af mínu jarðneska lífi, en það er líka allt í lagi. Ég kippi mér ekki upp við að þurfa að taka blóðþrýstinglyf og lyf við vefjagigt það sem eftir er. Það góða við að vera á heilbrigðu fæði, er að vafalaust mun ég losna við stóran hluta af lyfjunum ef og þegar ég kemst í kjörþyng með réttu mataræði og eðlilegri hreyfinu.

Dagur 15

2006-01-10T08:40:00.000Z

Þriðja vika byrjuð og allt lofar góðu. Hugarfarið á réttum stað og vilji um heilbrigði er settur í forgang. Einn dag í einu tifa ég þetta áfram minnug þess að megrun, átak eða skyndilausnir hafa aldrei haldið mér grannri.

Breyttur lífsstíll, breytt hugarfar er það sem skiptir máli hjá mér. Tímabundið þá hef ég sett til hliðar hvað ég er þung, hversu mikið ég þarf að losna við og hversu fljótt. Ég er líka ekki það ofurþung núna að þurfi að hafa áhyggjur, ég náði að stoppa áður en ég var búin að bæta á mig öllum þeim 29 kílóum sem voru horfin.

Þetta gengur semsagt vel og ég er á þessu líka fína skýi sem ber mig áfram.

Dagur 11

2006-01-06T10:17:00.000Z

Nú er vel liðið á aðra viku og ég er hér enn í fráhaldi. Það er eitt sem mér finnst svo gott, ég er ekki svöng sífellt þ.e. líkaminn. Vaninn, fíknin, púkinn situr samt þarna á öxlinni og hvíslar létt öðru hvoru... common, bara eitt stk, ein brauðsneið með miklu smjöri og osti, ein hnetusamloka, hvað er það á milli vina!? Þú getur alltaf byrjað aftur á morgun. Þessar hugsanir herja helst á mig á kvöldin og það er freistandi að láta eftir og segja sjálfum að fyrst enginn sé vakandi, bara ég og sjónvarpið eða ég og lýsing af götuljósunum þá sé allt í lagi að stöffa sig smá... svona er púkinn minn, sífellt að reyna að fá mig í darraðadans við sig.

Eitthvað eru fötin farin að sitja betur og buxnastrengurinn sker ekki alveg svona mikið inn í holdið og það segir að einhver smá grenning á sér stað. Ég las einhversstaðar að teygja væri besti vinur matarpúkans, því buxur með teygju sem gefa eftir hindra að viðkomandi "átfíkill" geri sér grein fyrir þyngdaraukningunni. Það var víst gerð vísindarannsókn á hóp fólks - þeir sem voru í fatnaði með teygjanlegu efni fitnuðu frekar en þeir sem voru í óteygjanlegum fatnaði!!! - ??? - ég held ég taki undir þetta. Þar sem ég neita mér um teygjanleg föt núna þá finn ég strax hvort fitan sé farin að angra mig og ég stoppaði í no. 42 en ekki í 46 eins og ég var í fyrir tveimur árum síðan.

Einn dagur í einu í gallabuxum og stífri skyrtu.

Dagur 9

2006-01-04T10:54:00.000Z

Ég hef ekki yfir neinu að kvarta. Ekki hungri, ekki löngun og fjarveru fíknar. Ég er líka tímabundið í fríi frá vigtinni, hef engan áhuga á því að vita hvað ég er þung, hvað ég hef þyngst mikið og hvað mikið ég þarf að losna við. Það dugar mér í dag að vera í fráhaldi og líða vel skrokk- og andlega.

Þegar ég er ekki með hausinn á fullu í sykri, hveiti og öðrum einföldum kolvetnum sem fylla mig fíkn, þreytu og aukaholdi þá er ég sátt við lífið og tilveruna. Ég fæ að njóta dagsins og samskipta við annað fólk. Ég er ekki heltekin af því hvar, hvenær og hvernig ég geti nælt mér í næsta bita, ég er heldur ekki upptekin af því hvenær ég verð "flottust" í laginu, hvenær ég geti farið að versla mér minni föt (þau eru núna í skápnum) - heldur er ég upptekin afþví hvað mér er að líða vel þessa dagana.

Það er að vísu dimmt skammdegi úti, allt svart á morgnana afþví það vantar snjóinn til að lýsa upp daginn og mér þætti gott ef ég mætti kúra undir léttri dúnsæng fram til klukkan tíu, drattast síðan á fætur fá mér hollt að borða og lesa síðan þau dagblöð sem koma inn um lúguna hjá mér og "chilla" framundir hádegi. Síðan að vinna fulla vinnu frá 12-17 og fara síðan aftur að "chilla" þar til kvöldmatur er tilbúinn..

Ég elska að fá að leika mér eins og barn. Elska að þurfa ekki að hugsa eins og fulloðin kona rétt skriðin á sextugs aldur. Ég er svo ung undir öllum þessum aukakílóum, hrukkum og gránandi hári. Maður er jú víst eins ungur og maður hugsar.

Þessa stundina keyri ég um á dálítið ryðguðum bíl (líkama mínum) - það þarf aðeins að taka hann í gegn og leyfa honum að jafna sig á óveðrinu (ofátinu) sem er búið að geysast um í lífi mínu undanfarna mánuði. Bjúgurinn þarf að laga sig, liðir að mýkast upp aftur og æðakerfið þarf að fara í hvíld eftir sukkið að undanförnu. Svo þegar fram líða stundir þá held ég að ég sé orðin þrítug aftur og hleyp um grænar grundir eins og kýr á vordegi.

Dagur 8

2006-01-03T09:50:00.000Z

Þá er ein vika liðin og ég er enn í fínu fráhaldi. Það hentar mér vel að vera ekki á of kolvetnaríku fæði þ.e. einföldum kolvetnum. Ég borða reiðarinnar ósköp af grænmeti, einn ávöxt og svo gott prótein 3x á dag - sátt þar sem ég er ekki lengur sísvöng.

Ég verð að taka deginum rólega, reyna ekki að fara fram úr mér og vilja fá sjáanlegan árangur strax - maður vill gleyma þessum leynda árangri sem felst í því að vera komin úr hömluleysinu og í góð mál þegar maður er ekki í hömluleysi. Svo þegar líkaminn er tilbúinn til að losa sig við aukakílóin þá er það eitthvað sem gerist á hægu nótunum og er ekki að sjást á milli daga, heldur kannski frekar á milli vikna.

Ég veit að vika 2 verður jafngóð og vika 1.

Gleðilegt ár - Dagur 6

2006-01-01T01:00:00.000Z

Vil óska öllum átaksbloggurum gleðilegs nýs árs og með þökk fyrir þau samskipti sem við höfum átt hér saman á netheimum... megi árið 2006 verða ykkur farsælt í því fráhaldi sem hver og einn kýs sér.

Ég hef haldið þessi áramót í fráhaldi og er sátt við það. Ég fer inní morgundaginn glöð yfir því að hafa fengið að lifa enn ein áramót og bæta nýju ári við líf mitt. Ég ætla að leggja drög að heilbrigðu lífi í heilbrigðum líkama í heilbrigðri þyngd. Ætlunin er líka að reyna að temja apann á bakinu á mér þannig að ég sé ekki í endalausri þráhyggju.

Dagur 3

2005-12-29T11:25:00.000Z

Ég er í fríi í dag svo ég svaf lengi frameftir. Maður er alltaf dálítið ruglaður þegar svefninn verður svona langur.

Dagur þrjú í dag og ég er sátt. Ég fann fyrir smá söknuði í gær og var döpur, döpur afþví að ég ætla ekki að fæða "sjúkdóminn minn" - ég ætla að halda mig við fæðutegundir sem viðhalda ekki fíkn og vera mér meðvituð um hvernig, hvar og hvernær ég borða. Ég vissi svo sem að dapurleikinn myndi koma því ég er að taka í burtu eina félagann sem samþykkti allt ég ég vildi, jafnvel það að ég væri að borða mér til óbóta.

Ég er ekki svöng á milli mála, en það gefur samt tómleikatilfinningu að vera ekki með ofurfullan maga svo þungan að maður hugsar ekki eða finnur ekki fyrir neinum tilfinningum.

Mér er illt í öllum liðum, en það er afraksturinn af gengdarlausu ofáti síðast liðna mánuði, ég veit að þetta gengur til baka, ég veit að þrekið kemur aftur og ég veit að bráðum fer ég á rósrauða skýið sem fleytir mér áfram dögum ef ekki vikum saman. Síðan koma dagar þar sem ég held að mér sé óhætt að borða hvað sem er, vissan um að átköstin hafi bara vera á erfiðleikatímum í lífi mínu. Röddin mun hvísla að mér að ég þurfi ekki að passa það sem ég læt ofan í mig og þá fara kílóin að hrannast á mig aftur, mér fer að verða illt í líkamanum og ég fer þá aftur að taka eftir hvað mér líður oft á tímum skringilega andlega.

Ég nota þá sem vita hvað ég er a ganga í gegnum mér til stuðnings því það er besta leiðin til að halda sér frá hömluleysi.

Einn dag í einu tekst mér að lifa góðu lífi á sátt og samlyndi við mig og aðra menn.

Dagur 2

2005-12-28T09:47:00.000Z

Dagur eitt er að baki og ég er að hefja dag númer tvö. Mér líður vel og líkaminn er sáttur við að þurfa ekki að erfiða við að vinna úr ofgnótt af sykri og salti.

Einfaldleikinn er víst bestur, reglur henta mér vel og þannig mun ég vafalaust komast áfram til heilsu og betri sjálfsmyndar.

Dagur 1 :-)

2005-12-27T15:06:00.000Z

Þá er ég byrjuð á degi 1 skv. mínu gamla plani. Þrjár máltíðir á dag og ekkert á milli mála, allt vigtað og mælt.

Ég er búin að vera í hálfs árs falli og búin að bæta ansi miklu á mig, hef samt ákveðið að fara ekki á vigtina strax heldur halda mig við mína vigtaðar og mældu máltíðir sem ég nota bene skrifa niður og sendi til sponsor á hverjum degi. Þetta virkaði í sautján mánuði og ég held ég sé komin í gírinn aftur.

Einnig er það nauðsynlegt að ég passi það sem ég set ofan í mig, því ég er að greinast með Meniere sjúkdóminn og hluti af því að halda honum niðri er matartengt - ég var hress og kát og ekki með neitt líkamlegt vesen þegar ég var í fráhaldi, síðustu sex mánuði hefur vefjagigtin verið að versna, ég er komin með verki í liði, ristilinn er óþægur og síðast liðnar þrjár vikur hef ég verið í einu hringlanda kasti, sviminn svo ógurlegur að ég hef þurft að halda mig við rúmið.

En, nú er ég farin að taka ábyrgð á eigin líðan og byrja á að borða hollt og gott.

Hugleiðingar/Staðhæfingar

2005-12-02T14:51:00.000Z

Þannig er nú mál með vexti með mig: Ég var í góðu fráhaldi og léttist eins og gengur og gerist jafnt og örugglega á þeim 17 mánuðum sem ég var á mínu matarplani. Svo batnaði mér offitan og ég taldi mig geta etið eins og venjulega manneskju.

Staðan í dag, kemst ekki í fráhald, ét eins og "piggy" og stækka samkvæmt því.

Ég er stödd í stigvaxandi sjúkdómsferli sem ég í augnablikinu næ ekki að stoppa, eða vil ekki stoppa. Ég er alltaf að byrja á morgun.

Ég dæmi mig ekki og veit að annaðhvort kemst ég aftur á þann stað sem ég var og fer að borða til að næra mig eða að ég enda aftur í mjög feitum og óhraustum líkama.

Ég er líka þannig innrætt að ég er ekki sátt við að vera feit, því það er vont bæði líkamlega og andlega.

Mér leiðist að nota erfiðleika sem afsökun!

2005-10-29T09:13:00.000Z

En tveggja ára helvíti er að ljúka hjá mér þessa dagana með dómi í hérðasdómi vafalaust mér í hag, sem þýðir að ég fæ æruna til baka og þarf ekki að að byrja aftur á fátæktarreit. Mér líður eins og í lausu lofti þar sem spennan er búin að vera þvílík síðan í ágúst 2004 og það er eins og að ég hafi misst vin, vin sem samt sem áður hefur hryllileg áhrif á mig.

Ég eins og flestar ofætur hellti mér í át á hinu og þessu, bara til að halda uppá. Hér áður var það til að svæfa óþæginda tilfinninguna.

Ég byrjaði daginn í dag á DDV matarplani og ætla mér að halda því í dag. Fer síðan eftir hálftíma á OA ráðstefnu og hlusta á ofætur (bandarískar) sem eru búnar að vera í bata í kjörþyngd í tugi ára.

Lífið er ekki alltaf rósargarður en svo sannarlega í dag er hann hreinn hvítur garður með stillu þvílíkri að ég heyri sálina hvísla að mér að matarplanið mitt héðan í frá verður í lagi, að ég eigi eftir að eignast bata frá hömlulausu ofáti.

DDV verður mitt matarplan.

500gr niður

2005-10-22T18:13:00.000Z

Sátt þar sem ég hef verið á skjön við matardagbókina mína. En það þýðir ekkert að vera með hálfkák. Gerum betur næsta laugardag.
Búin að vera á flakki í dag og er bara í fínu stuði.

Ekki góð stelpa DDV10

2005-10-21T22:05:00.000Z

Ein ferð útaf planinu bíður annarri ferð þá sömu. Ég var semsagt úti að aka í dag, en OK það segir mér bara um hvað ég vil sjálfri mér vel. Er með í maganum afþví ég borðaði of mikið og of hratt.

Morgun
30 gr cheerios, 15 gr sulta, 30 gr brauð, 150 gr fjörmjólk, 1/2 banani
Hádegi
30 gr brauð, 50 gr ostur, 300 gr grænmeti, 1 appelsína
Kvöld
120 gr svínahnakki, 300 gr grænmeti, 15 gr fita, 200 gr létt ab, 1 epli

Kvöldið erfitt DDV 9

2005-10-20T22:05:00.000Z

Kvöldið var erfitt og laumaðist extra inn fyrir mínar varir ... marga daga er maður sterkur og svo kemur eitt kvöld þegar varnirnar eru veikar og þá fer maður í gamla vanann sinn. Ég ætla ekki að hýða mig fyrir þetta heldur halda bara áfram eins og ég hef verið að gera að undanförnu, vigta og mæla matinn minn og borða það sem ég skrifa.

Dásamlegt að vera þetta mannleg að hrasa um steina sem ég sé ekki - ég er nefninlega þessi blinda ofátskona sem sé eða vill ekki sjá þegar fíknin er skynseminni yfirsterkari... en þetta er meðlætið sem ég fékk með kostunum inn í þennan heim og ég verð bara að lifa með því eins og vörtunum á milli brjósta mér sem stækka í sífellu.

Morgun
30 gr brauð
1 egg
1 epli

Hádeig
1 egg
40 gr pylsur
300 gr grænmeti
30 gr brauð

1 appelsína

Kvöld
120 gr kjúklingur
300 gr grænmeti
15 gr fita

400 gr ab létt
1 epli

Góða nótt

Ég er súkkulaðistelpa DDV 8

2005-10-19T20:29:00.000Z

Stalst aftur á vigtina í morgun og voru öll aukagrömmin farin þannig að ég er sátt og veit að maður á ekki að vera að hoppa þetta daglega. Ég kem inn með tölu næsta mánudag þar sem vikuplanið mitt byrjar á mánudegi ... hef orðið í áranna rás skema kerling.

Sit hér og gæði mér á súkkulaðibúðing: 1msk kakó, 1 tsk oedker 1 tsk kartöflumjöl (3xtra) - sauð þetta í vatni og hræði síðan saman 250 gr AB létt og setti sætuefni útí. Skellti inní frysti til að kæla niður meðan ég steikti epli og stráði kanil og sætuefni útí bætti svo við 15gr smjörva - þetta dugði til að róa súkkulaðigrísinn.

Var að selja íbúðina mína í dag (kauptilboð) og er sjálf búin að kaupa, svo ég vona að einhver sem ég þekki gefi mér "ísvél" í innflutningsgjöf svo ég geti búið til þennan ís sem allir eru að tala um. En kannski er nóg um allskyns vélar í eldhúsáhaldakirkjugarðinum mínum hér heima, alltof mörg tól og tæki sem svo aldrei eru notuð.

Ég er sátt á DDV og mér finnst ég vera að komast út úr því að hugsa um mat allan daginn, ég borða mínar máltíðir og á svo líf á milli mála.

Morgun
30 gr brauð 15 gr sulta 1/2 banani 30 gr cheerios 150 gr fjörmjólk
Hádegi
80 gr sardínur 300 gr grænmeti 30 gr brauð - 1 appelsína
Kvöld
120 gr kjúklingur 400 gr grænmeti 75 gr hýðishrísgrjón 15 gr fita 1 epli 250 gr létt AB

DDV 7

2005-10-18T22:36:00.000Z

Á morgun er vika liðin frá því ég fór að vigta skv. DDV - tvær undantekningar á þessum tíma, annars allt eins og plan segir til um. Ég er drulluhrædd um að ég sé að fitna - í morgun fór ég "vigtarpúkinn" á vigtina og ég hef þyngst um 700gr frá því á laugardag!!! OK, þetta er svo mikill matur hugsa ég að það er auðvitað bara ein leið og hún er að fitna.

Ég ætla samt að gefa þessu sjens áfram og fara eftir planinu eins og ég skil það og skrifa hér niður. Ef einhver "spottar" að ég sé að gera vitleysu, bið ég hinn sama um að leiðrétta mig mildilega...

Morgun: 30 gr brauð 15 gr sulta 1/2 banani 30 gr cheerios 150 gr fjörmjólk
Hádegi: 80 gr sardínur 320 gr grænmeti 30 gr brauð - 1 appelsína sem millibiti
Kvöld: 120 gr lifur 100 gr kartöflur 400 gr grænmeti 15 gr fita - 250 gr létt AB 1 epli

Og ég vona að uppþemban og þessi tilfinning að vera að blása út fari minnkandi.

Það er verið að drepa mig!!! - ég spring

2005-10-17T20:31:00.000Z

Mér líður eins og rakettu á gamlársdegi sem bíður eftir því að verða sprengd. Hvur þó í hinu ljósasta ljósasta fann upp á öllu þessu áti? Mér er spurn, á að drepa mann eða hvað ;-) ?... ég hið ágætasta átvagl er að deyja af uppþembu og öllum þessum mat. Og svei mér þá ef ég á ekki eftir að verða lúsarlaus ef ég léttist á öllu þessu.

Draumurinn jú hefur lengi verið eða var þar sem ég er ekki lengur á barneignar aldri að vera með þessar þvengmjóu leggi og handleggi og brjóstin hátt upp og undir þessum háu brjóstum átti að vera stór bumba full af barni! Nú, jæja, jájá! Bumban er þarna svo sannarlega og grönnu leggirnir líka og svo handleggirnir með sínum bingóvöðvum sem sveiflast eins og gardínur þegar veifað er bless - en það er ekki barn í bumbunni ÓNEI! það er vindur og endalaus vindur - ég er ekki með þvagleka, ég er með REKAVIÐLEKA - fuss og svei.

Annars er ég ánægð, himinlifandi yfir þessu nýja matarplani mínu og ég er minnt á það af góðu fólki að þetta er ekki megrun, þetta er breyttur lífstíll og nýtt matarplan mér til grenningar og heilsubótar.

Morgun
30gr brauð, 1 egg, 5gr fita, 1epli
Hádegi
400gr grænmeti, 30 gr brauð, 80gr kryddað hakk
1 appelsína
Kvöld
170 gr bleikja, 400 gr grænmeti, 15 gr fita, 400 gr létt AB og 1 epli

Og ég er sprungin og HANA NÚ!

DDV 5

2005-10-16T21:31:00.000Z

Morgun:
30 gr brauð, 25 gr ostur, 15 gr sulta, 1 epli
Hádegi
120 gr ýsa, 300 gr grænmeti, 1 flatkaka
Millibit
1 appelsína
Kvöld
110 gr nýrnabaunir, 75 gr hakk, 400 gr grænmeti, 75 gr hýðishrísgrjón
400 gr létt ab og 1 epli

Ég vona að þið sérfræðingar geti frætt mig hvort þetta sé ekki alveg skv. DDV mælieiningum.

Ég er nú svo mikil ofæta að ég er að hugsa um mat allan daginn og bíð ætíð spennt eftir næstu máltíð. Ég bið og vona að ég losni við matarþráhyggjuna og geti lifað eðlilegu lífi á milli máltíða.

Í nótt var ég andvaka og af gömlum vana hellti ég í mig stórri skál af cheerios og fjörmjólk - ég er næturáthrafn.

Lifur í kvöldmat DDV4

2005-10-15T22:25:00.000Z

Lifur er nú eitthvað sem ég les og heyri að mörgum klíji við. Í kveld át ég lifur og með góðri lyst. Svissaði lauk og paprikku í 1 tsk af olíu og sítrónusafa og steikti síðan lifrina með slettu af sojasósu, múskati, pipar og salti. Tók lifrina af pönnunni og setti til hliða (laukur og paprikka urðu eftir. Maukaði Annie tómata og hellti á pönnuna ásamt örlitlu meira af sojasósunni, smásósulit og einum nautakrafti og leyfði þessu að malla í 20mín, henti síðan lifrinni aftur í og lét malla í 10mín.. þykkti síðan sósuna með smá maizena (vonandi er það leyfilegt) - unaðslegur lifraréttur með 100 gr kartöflum, 125gr gulrætum, 200 gr salta úr spinati, púrru og tómat ásamt salatsósu úr þessu leyfilega majó. Bjó mér síðan eftirrétt:
Oedker duft (ca. 2msk) soðið í vatni
160gr vanillu létt jógúrti hent útí og soðið
Smá vatni bætt við og aðeins látið malla
smá vanilla sett útí ásamt hermesetas sætuefni
Sett yfir 150gr jarðaber
1 msk kakó soðið í vatni
smá sætuefni
40gr 10% sýrður rjómi bætt útí
Þetta sett ofan á búðinginn

ÉG ER AÐ SPRINGA OG ER ENN EKKI AÐ FATTA AÐ ÉG GRENNIST Á ÞESSU - BÍÐ FREKAR EFTIR 1KG PLÚS AÐ VIKU LIÐINNI.

Á morgun:
30gr cheerios, 150 gr fjörmjólk, 30 gr brauð 1/2 banani, 15 gr sulta
Hádegi
2 egg, 30 gr brauð, 300 gr grænmeti
Kvöld
140 gr bleikja, 100 gr kartöflur, 400 gr grænmeti, 15 gr majó, 150 gr jarðaber 225 gr létt AB

DDV 3

2005-10-14T21:44:00.000Z

Ég er að springa ég er svo södd. Í kvöld steikti ég úrbeinaða kjúklingaleggi í 1/2 tsk af olíu, setti síðan saman við lauk og paprikku og svo eina dós af niðursoðnum tómötum sykurlausu, kjúklingakraft og oregano ásamt smá af sojasósu, úr þessu varð æðisleg tómatsósa sem ég setti út á 75gr spagetti, til hliðar hafði ég salat úr spinati, tómötum, purrulauk og paprikku - salatsósa úr 15 gr majó, sinnep, krydd og smá sætudropar. Síðan soðið blómkál og rófur. Í eftirrétt steikt epli með rommbúðingi úr 400gr létt ab með Oedker búðingsdufti og sætuefni - úrkoman "magapína"

ER FRÆÐILEGUR MÖGULEIKI Á AÐ LÉTTAST Á ÞESSUM MAT???

Á morgun:
30 gr cheerios, 200 gr fjörmjólk, 30 gr brauð, 15 gr sulta 1/2 banani
Hádegi
1/2 flatkaka, 50 gr ostur, 300 gr grænmeti - 1 appelsína sem millibiti
Kvöld
120 gr lifur, 450 gr grænmeti, 15 gr majónes, 150 gr jarðaber og 200 gr létt ab.

Kjöthleifur m. Béarnaise sósu

2005-10-14T16:00:00.000Z

150gr kjúklingahakk
50 gr skornir sveppir
100 gr rifnar gulrætur
50 gr rifinn laukur
Lófafylli af steinselju
Salt og sítrónupipar
Smávegis af hveiti

Béarnes sósa
30 gr létt majónes
béarnese essense
Tarragon
Salt

Önnur sósa
20 gr rifinn laukur
20 gr rifinn paprikka
20 gr rifnar gulrætur
1/2 dl kjúklingakraftur
100 gr fjörmjólk
sójasósa og smá sósulitur
30 gr létt majones
1 msk hveiti

Kartöflubátar
150 gr hráar kartöflur
salt
75 gr grænar baunir (frosnar og soðnar)

Blandið saman öllu og setjið í ofnhelda disk og bakið við 200° í 30 mínútur eða þar til orði gullið á lit.

Búið til sósuna

Þvoið kartöflurnar og skerið þær í 8 bita. Stráið og salti og pipar og bakið við 225° hita í 20-25 mínútur.

Notið 100 gr af kartöflunum og 75 gr af grænum baunum

Kjúklingur í karrý m. eplum, ananas og hrísgrjónum

2005-10-14T15:26:00.000Z

Unaðslegur karrý kjúklingur:

150 gr soðinn kjúklingur í bitum
75 gr soðin púrrulaukur í sneiðum
100 gr soðnar gulrætur í sneiðum

Karrýsósa:
200 ml fjörmjólk
50 gr laukur í litlum bitum
1 epli í litlum bitum
1/2 dl kjúklingakraftur
ca. 4-5 tsk hveiti
salt og pipar
Karryduft, engifer, cumin, coriander (krydd eftir smekk)

125 gr ananas + 2 matskeiðar eigin safi

Svissið laukinn og eplið í kjúklingakraftinum, bætið við undanrennunni og látið sjóða. Þykkið sósuna með hveiti og kryddið með kryddum að vild og smekk.

Setjið soðinn kjúklinginn og grænmetið saman við karrýsósuna og látið sjóða aftur.

Berið fram með soðnum hrísgrjónum og setjið ananasinn ofan á ásamt safanum.

Bon Apetie

DDV dagur 2

2005-10-13T21:36:00.000Z

Dagurinn í dag gekk vel og er ég sátt. Ég er samt gráðug eins og endranær en næ að segja "átdjöflinum" að hann fái ekki meir en það sem er sett á disk fyrir hann.

Á morgun verður þetta svona:

Morgun
30 gr brauð
15 gr sulta
25 gr ostur
1 epli

Hádegi
1/2 flatkaka
80 gr bleikja
50 gr kartöflur
300 gr grænmeti

Millibiti
1 appelsína

Kvöld
120 gr lifur
300 gr grænmeti
50 gr kartöflur
15 gr majones

Kvöldnæring
250 gr AB mjólk
10 gr Oedker búðingsduft (má í DDV)
1 epli
Hermesetas sæta

Svo vona ég að geta sett inn jákvæðar staðhæfingar annaðkvöld.

Ákvað að prufa DDV

2005-10-13T09:55:00.000Z

Jæja, með tilliti til allra þeirra sem hafa að vera ná stórkostlegum árangri hef ég ákveðið að stíga niður af eigin stalli og fara að vigta og mæla skv. því matarplani.

Morgun
30 gr brauð
6 gr sykurlaus sulta
1 epli (sem ég gleymdi)

Hádegi
30 gr brauð
15 gr majo
1 egg
300 gr grænmeti (hrátt)
75 gr skyr - með 6 gr sultu

1 epli í millibita

Kvöld
120 gr kjöt
300 grænmeti
100 gr kartöflur

Kvöldbiti
325 gr AB mjólk
2 ávextir t.d. epli (steikt m. Hermesetas sætu)

Er þetta rétt þið sérfræðingar.

Má borða rófur og gulrætur.

Dagur 11 - Gengur vel

2005-10-04T11:47:00.000Z

Mér er að ganga vel. Hætt að stíga á vigtina þar sem hún er mislynd í skapi og ég nenni ekki að vera stressa mig á 300 upp 500 niður, hef þetta fráhald mitt sem langtíma markmið og áhersla á breyttan "matarlífstíl".

Ég var klukkuð og hér eru nokkrar staðreyndir um mig.

1. Ég hef aldrei verið ljóshærð með blá augu, hávaxin 90-60-90, enda ekki að sækjast eftir því meir. Sátt eins og ég er í dag, lágvaxin, rauðhærð með gránandi vanga og glettin brún augu.
2. Hef aldrei hlaupið Maraþon, en það er draumur sem vonandi einn góðan sumardag rætist með betra þoli og líkama í kjörþyngd.
3. Ekki enn komist til Hollywood og orðið að heimsfrægri leikkonu, en barnabarninu mínu því eldra finnst ég skemmtilegur furðufugl þegar ég les fyrir hana með leikrænum tilþrifum.
4. Ekki komist til tunglsins en hef þotist um himingeima í algleymi þegar sálartetrið hefur verið í jafnvægi, sátt við Guð og menn.
5. Aldrei farið á sjóskíði og mun héðan í frá ekki gera það.

Ég klukka Wannabeslimmy og Lilju

Dagur 9 - Jájá

2005-10-02T11:10:00.000Z

Það hefur gengið vel fram að þessu og ég hef haldið mig við fráhaldið nema að einu leiti í gær. Fór á Kabarett í gærkveldi (stórkostleg sýning) og svo á skrallið með dóttur minni. Þar sem lítið hafði farið fyrir kvöldmat þá leyfði ég undantekningu og fékk mér Höfðabát hjá Hlölla - og viti mann - maginn tók kipp og bossinn prumpaði þvílíkt af öllum því sem báturinn innihélt.

Mér þykir verst eftir mitt fall að ég á orðið takmarkað af fötum sem ég passa í, þar sem ég var búin að fara með stóru fötin í Rauða Kross gáminn. Svo er ég dálítið fúl yfir því að bumban er komin til baka, en þar er mín mesta fita - bumba og brjóst.

Einn dagur í einu - eitt skref í einu - ein máltíð í einu.

Dagur 6 og allt er vel

2005-09-29T10:42:00.000Z

Þetta er að ganga vel. Ég komin í fráhald andlega og tilfinningalega og finnst sem ég þurfi ekki að borða meira en það sem ég ákveð fyrir mig.

Finn strax mun hvað ég er öll léttari andlega og hvað líkamanum er farið að líða betur án alls þessa sykurs og einfaldra kolvetna.

Borðaði vigtaðar og mældar tvær máltíðir og svo 1x á diskinn í matarboði í gær, ekkert nammi. Fór að vísu í Kringluna með dóttur minni og barnabörnum og fékk mér Cappucino létt (fjörmjólk) m. kanil - "lovely"

Það að vinkonur mína væru að sukka smá í "súkkulaðirúsínum" uppáhaldinu mínu hreyfði ekki við mér og var ég þakklát fyrir það.

Ég hlakka svo til þegar aðeins fer að víkka á fötunum sem ég er í núna... mín er orðin smá framstæð og mjúk til lenda.

Dagur 4 - Ekki allt sem sýnist

2005-09-27T08:37:00.000Z

Ekki er allt sem sýnist. Í morgun fékk ég hugrekki til að stíga á vigtina! Já! Svona er þetta, snúi maður til baka til fyrra lífernis þá þarf ekki nema 16 vikur til að bæta á sig 12kg sumsagt plús 750gr á viku.

Þessi litli lágvaxni kvenmaður er búinn að ná því að verða aftur orðin 75kg og hvað gera menn nú?

Föt eru æði þröng og ekki vantar nema ca. 2kg upp á að allt þurfi að kaupast á nýtt, ekki er hægt að skipta um föt eins og um mitt síðasta sumar. Andþyngsli eru aðeins meiri og lyfjaskammtur vegna blóðþrýstings hefur hækkað um 12.5mg - bakflæði, vöðvaverki og ekki talandi um að fúllyndi sækir á þessa góðu konu.

Ég samt tel mér það til tekna að vera byrju aftur, vigta og mæli og tilkynni til míns sponsors... það er ég sem er ábyrg enginn annar fyrir heilsu minni og lífi.

Dagur 2 - kominn í gírinn aftur

2005-09-25T21:02:00.000Z

Mín er komin í gírinn aftur - búin að taka út öll einföld kolvetni, vigtin aftur komin á sinn stað og borðaðar þrjár máltíðir á dag.

Mér líður eins og að ég sé að sleppa úr helvíti, átið var orðið þvílíkt. Ég er ekki að ráða við sælgæti, hvítt hveiti, sykur eða lauslátt át - verð að hafa fastar skorður í því sem ég borða.

Enn og aftur er ég farin að elda þannig að mér þykir gott að borða og er líkaminn minn að byrja að jafna sig á á öllum þessum ofauknu kaloríum og "sykurviðbjóði" sem hann hefur fengið í sig sl. þrjá mánuði.

Það eru að vísu ekki nema ca. 6kg sem ég þarf að losna við en ég hef enn ekki farið á vigtina og mun ekki fara á vigtina í bráð, en miðað við þau föt sem ég passa í núna og hvenær ég passaði í þau síðast þá er ég nálægt 70kg - sem er dömur mínar og herrar 8kg meira en fyrir þremur mánuðum síðan, 3kg á mánuði x12 eru 36kg á einu ári haldi ég áfram að nauðga innyflum mínum.

Er búin að plana morgundaginn matarlega séð.

Já! lífið er val

2005-09-04T09:21:00.000Z

Það er eitt sem víst er fyrir mig: lífið er ekki megrun eða átak, til þess að mér geti liðið vel þarf ég breytta hugsun og breyttan lífsstíl einn dag í einu.

Ég á eitthvað svo erfitt með að komast aftur á gott ról eftir að hafa hætt í fráhaldi fyrir 8 vikum síðan, ég er alltaf að fara að byrja á morgun, á morgun, á morgun.

Samt, ég er í fínum málum, ekki feit og ekki grönn, heldur bara eins og kona á að vera á mínum aldri - smá mjúk, það sést á maganum að ég hef borið börn, aðeins fylling í vöngum og á höku sem leyna vaxandi hrukkum.

Ég er sátt af því það er valið mitt í dag.

Ég reyni að fara þannig að líkama mínum að ofgera honum ekki, hvorki með ofáti eða svelti - ég næri hann eins og hann á skilið og ég viðra hann eins og hann þarf til að halda til þess að fleyta mér "sálinn" áfram í þessu lífi.

4kg til eða frá svokallaðri kjörþyngd, er ekki það sem skiptir höfuðmáli.

2 / Í gírinn aftur

2005-08-20T10:18:00.000Z

Pjúfff, ég er byrjuð aftur: dagur 2 hjá mér. Vigta og mæla 3x á dag og einn millibiti. Ég gafst upp fyrir vanmættinum og því að vera í eigin mætti og nú skrifa ég niður fyrirfram það sem ég borða og vigta og mæli svo það verði hvorki of eða van sem ég borða.

Var búin að fá algjörlega nóg af stækkandi bumbu og minnkandi fötum og næsta skrefið hefði ég haldið áfram að borða eins og ég gerði væri að fara að endurnýja fataskápinn uppávið... Noh, það gerir maður ekki.

Mér finnst gott að vera komin í þessa rútínu og svo verð ég bara að muna það að ég drepst ekki á milli máltíða.

Held áfram einn dag í einu

2005-08-10T08:36:00.000Z

Aldrei hefði mér dottið í hug eftir fjögurra ára ótta við að fara í Títan implantið að þetta myndi ganga svona vel. Ég er í fullkomnu fráhaldi skv. Dignity of Choice (OA) vigta og mæli, borða þrjár máltíðir og tvo millibita, held mig frá sykri, hvítu hveiti og einföldum kolvetnum, sem vekja hjá mér fíkn.

Ég skoða sjálfa mig á hverjum morgni og viðurkenni hömluleysi mitt gagnvart mat og á þeim stað sé ég stjórnlaus. Ég viðurkenni viljastyrk minn og skynja að viljaleysi hefur ekkert með átfíkn mína að gera, því ég er frekar viljsterk og ákveðin kona.

Ég fer á fundi þar sem ég deili reynslu minni, styrk og vonum og þannig næ ég betra sambandi við sjálfa mig.

Ég lít ótrúlega vel út þrátt fyrir þessar sex skrúfur í kjálka og nánast engar bólgur né mar til staðar. Sterarnir eru að fara úr skrokknum (vona að ég daprist ekki við það) en er enn með niðurgang af penisilíninu (draumur átsukkarans, borða og skíta med den samme - ég veit, ég er ógeðsleg)...

Vinn ca. 75% í dag og á morgun þar til ég er búin að jafna mig.

Ótrúlega gott að vera komin aftur í gírinn og vilja halda áfram að hugsa vel um sjálfa mig.

Hef ekki farið á vigtina og ætla þeirri elsku að leyfa sér að vera í hvíld, finn á fötum og fingrum að ég er að renna aftur. Þarf ekki að kaupa mér stærri föt og held að þyngdaraukningin sé komin í stopp aftur.

Að gefast eða gefast ekki upp!

2005-08-07T13:57:00.000Z

Einn og hálfur mánuður frá því að ég ákvað að setja stopp við sautján mánaða fráhald, þar sem ég losaði mig við ca. 29kg.

Hömluleysi í raun frá fyrsta bita þó svo að einn eða tveir dagar hafi liðið frá fyrsta sukkdegi að þeim næsta. Alltaf sú hugsun (eins og ætíð áður) á morgun byrja ég aftur. En það er ekki alveg að ganga upp.

Felur og undanskot, ótal ferðir í hinar ýmsu verslanir, heimsóknir á salerni og föt sem hlaupa í þvotti er minn veruleiki í dag.

Samt, ég er ekki ósátt. Mér líður eins og þetta sé undanfari andlegrar uppljómunar, reynslu sem á eftir að skilja mig eftir ríkari að auðmýkt og vilja til að lifa einn dag í einu í auðmýkt og fúsleika. Eða þetta gæti líka verið upphafið af hægsömum dauða í stöðugt þyngri líkama með öllum þeim sjúkdómum sem fylgja ofáti og búlemíu. Ég er að skoða þetta, bæði innanfrá og utanfrá.

Í dag er ég með magatruflanir, er á Amoxillini þar sem ég er að fá 6 Títan skrúfur í gómana á morgun. Ég veit ekki hvort niðurgangurinn stafi af kvíða eða aukaverkunum af sýklalyfinu. Ég er andlega tilbúin til að takast á við þessa aðgerð, sem tekur þrjá tíma og er að hluta sársaukafull. Aðgerð sem kemur til með að skilja mig eftir illa útlítandi eins og ég hafi lent í hræðilegum barsmíðum. Ég verð bólgin og marin í andliti. Matarlega séð er bara maukfæði framundan og ætla ég að reyna að hafa ekki sætindi í mínu maukfæði, heldur að undirbúa hina ýmsu góðu rétti lausa við sykur og einföld kolvetni.

Hér er ég 8kg þyngri eftir 6 vikna ofát og stend á krossgötum.

Að loknu sumarfríi

2005-07-26T09:13:00.000Z

Það er nú ansi langt síðan ég hef bloggað, enda búin að vera í sumarfríi. Hef fylgst með ykkur öllum.

Af mér er það að frétta að ég ákvað að sleppa fram af mér beislinu og fá mér að borða án þess að vigta og mæla, fá mér súkkulaði og allt það sem hleypur manni í spik. Fyrsti Swiss Mocca bollinn var æðislegur, fyrsti súkkulaðibitinn var fínn, fyrsti ísinn unaðslegur og svo varð þetta venjulegt. Síðan var erfitt að hemja sig og alltaf ætlaði ég að byrja á morgun að vera í matarrútínu.

Það hafa sest á bossann 6kg, sem er svosem allt í lagi þar sem ég er enn í kjörþyngd og er ekki eins teygð í andliti og ég var léttust.

Þar sem ég vil ekki vera í hömluleysi þá er ég farin að vigta og mæla aftur nema eina breytingin er að ég fæ mér sex máltíðir á dag. Morgunmat, hádegismat, kvöldmat og þrjá millibita. Er að skoða þetta í viku og sjá til hvernig þetta leggst í mig. Einnig er ég búin að taka inn gróft brauð, hýðishrísgrjón og aðrar grófar kornvörur.

Ég er hömlulaus ofæta, það fer ekki á milli mála -

Mikið er nú samt gaman að vera til. Sumarið yndislegt og lífið geislar.

504-517 / Vigtunardagur

2005-06-18T13:28:00.000Z

1.4kg upp eftir að vera komin í kjörþyng. 61.8kg segir vigtin. Gamla brýnið er á blæðingum og það kannski skýrir ástæðuna því ég hef vigtað og mælt skv. mínu plani en verið frjálsleg með fituna sem ég steiki upp úr bæði ávextina mína, grænmeti og kjöt. Held ekki að þessi aukaávöxtur sem ég bætti á mig skýri þyngdaraukninguna.

Ég er ekki í þráhyggju yfir þessu 1.4kg þar sem ég lít mjög vel út, er sátt og líður vel með það sem ég borða - svo held ég að það sé alveg eðlilegt að rokka svona á milli talna. Þar sem sveiflan er innan kúrfunnar minnar þá bara slæ ég á lærið og þakka mínum sæla fyrir að vera ekki í ofáti.

Veðrið þessa dagana er yndislegt og ég er flott og fín kona í góðri sjálfsvinnu, sem er að vísu smá sárt þegar maður er að vaxa að þroska og viti - sárt stundum að kíkja inn í sjálfan sig og finna sig vanmáttugan en jafnframt líka sterkan.

Hér áður fyrr hefði ég étið mig í gegnum þetta ferli en það myndi ekki laga neitt. Var næstum fallin um síðustu helgi og var ákveðin að fara og kaupa mér þrjú súkkulaðistykki en komst framhjá sjoppunum og heim - NOTABENE - ég var að hugsa um að fela átið fyrir öllum, ég var komin í lygina aftur og blekkinguna og þar liggur mín átsýki : Blekkingin.

487-503 / Enn á lífi og í fráhaldi

2005-06-04T10:49:00.000Z

Ég er í viðhaldi þ.e. búin að bæta á mig ávexti á kvöldin og var bara æði södd lengi frameftir.

Búið að vera þó nokkuð erfitt hjá mér heilsufarslega en það hefur ekki haft áhrif á að ég haldi mínu striki varðandi nýjan og breyttan lífsstíl í mataræði. Borða ekkert á milli mála og bara þann mat sem ég hef ákveðið deginum áður að borða.

Einn í vinnunni sagði fyrir stuttu síðan í grillpartýi hjá okkur að ég væri "geðveik" að vera að draga upp vigtina og mæla matinn minn - hann meinti þetta fallega því ég held að fólk beri dálitla virðingu fyrir því hvað ég er í raun staðföst að fara ekki út af þeirri braut sem ég lenti á fyrir tæpu einu og hálfu ári síðan.

Nú er ég búin að komast að því að erfiðleikar fella mig ekki og nú þarf ég bara að vera vel á varðbergi þegar mér líður vel og allt í rosa góðu standi, þá er kannski auðvelt að næla sér í fyrsta hömlulausa bitann.

480-486 / Vigtun

2005-05-18T09:29:00.000Z

Það fóru 1.1 kg þennan mánuð. Þyngdartap sl. 16 mánuði er 28.9kg og daman orðin 60.4. Er komin í kjörþyngd og doksi sem ég talaði við í gær taldi að á mínum aldri ætti ég ekki að grennast meir - hrukkur og solleiðis :-).
Bæti kannski á mig einum ávexti til viðbótar á dag og sé til hvernig það fer með mig næsta mánuð.
Nú byrjar alvöru vinnan, að viðhalda þyngdinni og rjúka ekki upp eins og alltaf hefur verið reyndin eftir grenningu í gamla daga.

471-479 / Úff

2005-05-10T10:32:00.000Z

Óóó!!! Þetta er nú meira puðið að vera í fullri vinnu og skóla, sérstaklega núna þegar próf herja á. Var ekki par glöð í íslenskuprófi í gær! Fóstbræður og setningafræði. Það voru óteljandi göt í hausnum á mér og var ég frekar pirruð, á upp 2 poka af Extra gúmmíi og er maginn í samræmi við það í dag - loft og prump, sem ekki sæmir dömu á mínum aldri. Síðasta próf vetrar í kvöld og hausinn líka tómur þar!!! Ég er ekki alveg að fúnkera í því að stafla uppl. í kollinn á mér, ég verð að hafa rök fyrir því sem ég er að lesa - eða á ég kannski að viðurkenna að ég er haldin frestunaráráttu og les ekki nema rétt fyrir prófið og þá lekur ýmislegt í burtu -!!

En þrátt fyrir allt vigta ég og mæli og held mig enn á minni línu hvað varðar matinn - ég borða ekki út af álagi, ég borða ekki af því mér leiðist, ég borða ekki af því ég er stressuð, ég borða ekki af því aðrir vilja að ég borði með þeim, nema ég borða það sem er gott fyrir mig.

Þó svo að prófin verði ekki fullkomin, þá mun ég gleðjast yfir þeirri getu að vinna rúma átta tíma á dag og vera í fullu kvöldnámi og ná 7.5 í heildareinkunn með lágmarksheimanámi.

Ég mun ekki æðrast yfir slitinu á maganum á mér eða því að lærin á mér eru ekki stinn eins og á óspjallaðri fjórtán ára mey. Ég mun horfa í gaupnir mér og láta hugann reika til baka og muna lífsgöngu mína og gleðjast yfir þeim sálarþroska sem ég hef öðlast. Ég gleðst líka yfir þeirri gjöf sem ég gef mér, sem er lausn frá ofáti og neikvæðri sjálfsímynd. Ég horfi í línurnar á andliti mínu og sé sögu sjálfrar mín og finn hvað ég er sátt við lífið, tilveruna og sjálfa mig.

456-470 / Það lifir enn í gömlum glæðum

2005-05-02T12:27:00.000Z

Ég er enn á lífi og held mig við minn lífstíl eins og hann hefur verið síðustu 15 mánuði, engin breyting þar á.

Mér er að líða vel í mínum létta líkama þrátt fyrir að einhver pestarangi sé að stríða mér og ég að lesa undir próf. Segi ekki að svengdarpúkinn láti mig ekki í friði (hann er á fullu núna), en það er hann vanur að gera þegar ég er eitthvað aum. Ég hef þó lært að borða ekki yfir þessar tilfinningar, hvort heldur sé um álag eða veikindi. Vigta og mæli mínar þrjár máltíðir og ekkert á milli mála.

Í ofanverðu felst frelsi fyrir mig en öllu frelsi fylgir að sjálfsögðu alvara og vinna. Ég þarf að hafa fyrir því að detta ekki ofan í sætindi og ofát eins og í gamla daga. Ég þarf líka að hafa fyrir því að vera ekki um of í eigin vilja.

Ég borða góðan mat og hlakka til næstu máltíðar.

454-456 / Upp upp

2005-04-18T21:57:00.000Z

Þá fór vigtin upp þennan mánuðinn: 400gr. Ég er sátt þar sem ég bætti við mig mat og hef verið frjálsleg með fituna.
Ég er ekki í megrun þannig að ég lít hvorki á plús eða mínus í vigt, sem mælikvarða á andlega líðan mína. Ég er komin í það gott form að ég er mjög sátt eins og ég er í dag og ég vafalaust rokka nú eins og manneskja í eðlilegri líkamsþyngd.
Það eru strembnar þrjár vikur framundan, próflestur og fleira - ég þarf samt ekki að hafa áhyggjur þar sem ég kem vel undan vetrareinkunum og er tæknilega séð komin í góð mál, það er bara spurningin um hvort ég sættist á 6, 7, 8 eða 9 í lokaeinkun :-)
En ég borða ekki mat sem hentar mér ekki þó svo að ég hafi varla tíma til að anda.

447-453 - og lífið er enn jafngott

2005-04-15T12:42:00.000Z

Mér líður enn mjög vel bæði inní mér (sálinni), í lífærunum og stoðkerfinu. það eina sem hrjáir mig nú orðið er tímaleysi og í dag svefnleysi (fór að sofa kl. að ganga 2 í nótt) afþví það er svo gaman að vera til.

Ég hef sjaldan verið svona aktíf í mannlegum tengslum. Ég fel mig ekki lengur heima í fýlukasti afþví ég er úttútnuð og aum allsstaðar. Ég nýt þess að vera meðal fólks og ég hef breytt eftirnafni mínu í Bros, finnst það við hæfi þar sem ég syng og tralla nánast alla daga. En svona samt til að vera heiðarleg, þá er ég ekki skaplaus og rýk upp af gömlum vana reglulega!! hihihi.. maður má ekki breytast alveg í öllu og einu, eitthvað verður að vera eftir.

Ég eins og fleiri í hér fór og keypti mér gallapils í Hagkaupum, no 38 sem er eiginlega of stórt, en það var ekki til pils í stærðinni 36 - ég hlýt bara að geta skellt því á suðu og minnkað það þannig? eða hvað? þið frómuðu húsmæður?

Á mánudag er vigtunardagur og á ég von á að standa í stað eða hafa bætt á mig - ég hef nefninlega verið að bæta á mig mat og verið of dugleg við að steikja eplið mitt í smjöri á morgnana, sykra það með xylitoli og kanil og setja út í vanilluskyrið mitt. En það er ekki að trufla mig, ég er komin í það góða þyngd að ég á ekki að vera að kvarta. Svo er ég líka komin á þann aldur að ef ég grennist of mikið þá verður húðin teygð.

Svo eru próf framundan hjá mér og ég bara læri ekki heldur tek sjens á því að ná prófum af því ég er svo lífsreynd - en samt, mikið hlakka ég til að geta slakað á eftir vinnu og jafnvel farið að fara aftur í líkamsrækt eða sund - og svo hlakka ég líka svo til sumarsins.

441-446 / Er að fara úr bænum

2005-04-08T18:22:00.000Z

Jæja kellur, þá er ég að fara úr bænum í kvöld vestur á Snæfellsnes. Nokkrar ofætur sem ætla að eyða helginni saman í að stilla saman átaksstrengi sína. Ég þekki bara eina þeirra en hlakka til að kynnast fleirum sem eru að vinna í átpúkanum sínum og gera eitthvað í sínum málum.
Ég er enn að og hef verið heiðarleg í því sem ég er að gera einn daga í einu. Ég ætla líka á morgun að vera heiðarleg í matnum mínum.
Búin að pakka niður reiðinnar ósköp af mat og svo vigtinni minni - gönguskóm og hlífðarfatnaði.
Eigið góða helgi.

435-440 / Gerrit lifir enn

2005-04-02T22:41:00.000Z

Ég er enn á lífi og virðist vera orðin vikulegur bloggari. Allt við það sama og rútínan breytist ekkert.
Fór í búð í dag og keypti mér fallegan grænan boli í SMALL!!!! síðan keypti ég mér breiðröndótta græna, svarta og appelsínugula hnésokka, rauða og bláa öklasokka og ljósgræna hnésokka. Hef semsagt sagt skilið við svarta klæðnaðinn sem ég bar á herðum mínum öll mínu feitu ár -
Nú er liturinn aftur kominn á mína kálfa, kvartbuxur og bol í stíl við sokkana sem príða smáa fætur í skóm á háum hælum.
Aftanfrá séð er ég sem unglingur, en óvei, snúi daman sér við þá skín í glettin augu bak við breið gleraugun, djúpar hláturhrukkur og gránandi vanga -
Ég er að borða góðan mat, ég á yndislegan mann, frábæra dóttur og barnabörn, ég er heilsugóð, laus við kvíða og fælni, ég stunda fullt nám á kvöldin, ég hlakka til að sofna til að geta vaknað aftur að morgni nýss dags og haldið áfram að gleðast yfir því hvað lífið er mér gjöfult - hvað vil ég meira? jú, eilífa æsku og þroska roskinnar konu. Ahhhh, æskuna hef ég fengið aftur og svo er ég þroskuð kona á sextugsaldri - takmarkinu náð að því er virðist!!!!

428-434 / Fyrsta hreyfingin í langan tíma

2005-03-27T17:23:00.000Z

Lífið er svo dásamlegt. Fyrr í dag fór ég í mína fyrstu gönguferð síðan ég kom heim frá London í enduðum febrúarmánuði, til að vera nákvæm í dag akkúrat einn mánuður!!! Ég datt út úr því að fara í líkamsræktina og allri hreyfingu nema þeirri sem er þetta daglega eins og þið sjálfar vitið.

Fór í Heiðmörkina og ætlaði bara að tipla á jafnsléttu, vön því síðustu tvo áratugina að vera móð við að reyna að fara uppí móti - viti menn, ég nánast hleyp eins og hind og ekkert er mér ofviða. Lundin er létt og líkaminn léttari. Hjartað fær að pumpa eðlilega og fer ekki á suðupunkt eins og þegar ég var föst í kolvetniseitruðum líkama með ofursnúningi á hjartað sem endaði í stóru felmsturskasti.

Ég fer enn eftir mínu plani og er komin á fimmtánda mánuð, ég borða bara mínar þrjár máltíðir og ekkert þar á milli og ég líð ekki skort. Mér finnst yndislegt að geta farið í gegnum hátíðina án þess að þurfa páskaegg eða annan kolvetnisríkan mat. Ég býð mínum nánustu upp á þann mat sem ég borða en að sjálfsögðu bæti ég við einhverju gúmmulaði handa þeim sem vilja - ég er bara í fráhaldi fyrir mig og þarf ekki að troða mínu upp á aðra. Að sjálfsögðu vonast ég til að mín bætta heilsa og útlit virki aðlaðandi fyrir þá sem eiga við offitu vandamál að stríða og eru komin í yfirþyngdarflokkinn þ.e. obese - ég var obese og átti stutt í "morbid obesity" -

Mér var gefið gullið tækifæri fyrir tæpum fimmtán mánuðum síðan og ég hef ekki sleppt hendinni af þeirri líflínu síðan og ég ætla mér að hanga á henni einn dag í einu það sem eftir er að lífið mínu þrátt fyrir allt.

Fór í Kringluna í gær og fékk heim föt til að máta, gallapils no. 10 - takið eftir no. 10 og æðisleg buxnadragt í litlu númeri no 40. Þetta er líka í fyrsta skipti í tvo áratugi sem ég er ánægð með mig í pilsi.

Svo, okei, ég segi það bara - en ég upplifi mig sexý - já, maður getur alveg verið sexý á sextugsaldri.

426-427 / Ætla að reyna að setja inn mynd

2005-03-20T21:40:00.000Z

Ég lýsi mig sigraða. Hef ekki hugmyndi hvernig ég á að edita mynd inná þessa bloggsíðu. Svo ég verð víst anonymous eitthvað lengur.

Sendi myndina á SúperS og Lilju og þær geta staðfest að ég er svaka pæja komin í kjörþyngd þannig séð.

Kannski sigra ég tölvuskrímslið og næ tækninni við að setja inn mynd.

417-425 / Vigtunardagur

2005-03-18T09:18:00.000Z

Það fóru 2.3kg þennan mánuð og ég sem bætti á mig bæði próteini og grænmeti, sem um munar. Alls eru farin síðan 18.1.2004 28.2kg og er ég orðin 61.1kg.

Nú þarf ég að fara að hugsa alvarlega um hvar ég ætla að setja kjörþyngdina mína, fyrst var ég að hugsa um 65kg, svo 62kg, núna 60kg og svo veit maður ekki.

Hvað á 51 árs 159cm kona að vera þung? Ekki getur maður verið á sama þyngdarróli og þegar maður var tvítugur!!! Gengur ekki upp afþví húðin teygist og maður verður og teygður og hrukkóttur. Líkamshúðin er líka lausari, en samt er ég þokkalega ánægð með ástandið.

Mér finnst gott að vera búin að bæta á mig mat, og ætli ég hafi þetta ekki bara þannig að ég taki ákvörðun 18. apríl um hvort ég stoppi þá í léttun og fari í viðhaldsprógramm.

Kemur í ljós.

414-416 / frábær dagur

2005-03-11T16:52:00.000Z

Þegar sólin skín þá er yndislegt að vera til :-) - en það er satt, það er mjög gott að vera til og vera komin nánast í kjörþyngd. Sumarið framundan og maður getur skartað sjálfum sér léttklæddum heima og að heiman.
Ég er svosem ekki í megrun, ég hef breytt um lífstíl og held áfram því sem ég er að gera.
Byrjaði að bæta á mig mat, 20gr af kjöti eða fisk í hádeginu og á kvöldin og heilum 80gr af mjólkurvörum á morgnana. 80 gr af grænmeti í hádeginu og 100gr á kvöldin. 40 gr viðbót af ávöxtum á morgnana. Ég varð dálítið hrædd í byrjun að bæta við mig því óttinn um að þyngjast er svo rótgróinn í mér, en ég ákvað að treysta og ég get þá alltaf dregið í land ef ég þyngist - kemur í ljós - ég er enn á grenningarstigi, en þessar breytingar eru gerðar afþví að við reiknuðum únsu fjöldann ekki réttann á móti grömmunum.
Ég hlakka til komandi helgar, að þrífa íbúðina mína og bregða síðan á leik með barnabarninu mínu, sem er statt á landinu - skottast svona smá í Smárann og í bíó.
Hafið það sem best um helgina.

412-413 / Komin heim

2005-03-06T17:26:00.000Z

Eins og planað var gekk allt vel hjá mér. Kom á Örkina rétt fyrir tvö og skellti mér í heilnudd og náði að slaka mér niður í góðan gír. Fór síðan upp á hótel og lét renna í heitt bað og nostraði við sjálfa mig í heitu baðinu. Yndislegt að geta legið í baði án þess að það þrengi að manni. Nuddaði skrokkinn upp úr body lotion frá Body Shop, Passion Fruit, og lagaði til hárið en mér til mikillar furðu er krullurnar komnar aftur á minn koll. Mér líst þannig á að ég sé aftur orðin barn og að ég hafi fundið mig til baka og því séu krullurnar aftur komnar, verst að kastaníu rauði hárliturinn lætur ekki á sér kræla en þeim hvíta fjölgar. Ég lita bara krullurnar og segi mér að maður sé eins gamall og maður hugsar. Þannig að ég hugsa mig heilbrigða af líkama og sál, laus undan eilífum ásóknum ofáts púkans - í dag á ég líf á milli máltíða, sem er æðislegt.

Maturinn var OK en ekkert sérstakur, ég tek samt ofan hattinn fyrir þeim því þeir vigtuðu og mældu eins og ég hafði beðið um og salatdressingin var mjög góð. Í morgun tók ég með mér vigtina, anans í eigin safa og dósaupptakara. Alltaf að vera með í bakhöndinni ef eitthvað skyldi vanta, og já, þarna voru ekki ávextir svo ég var í góðum málum. Að sjálfsögðu er alltaf eitthvað um að fólk horfi þegar ég vigta en ég kippi mér ekki upp við það.

Útlitsþráhyggjan kom upp í mér og ég fann hitt og þetta athugavert við það hvernig ég leit út.. húðin var slitin og sigin, enginn rass og ég leit út eins og rúllupylsa, ég er gömul og grá... osfr... maður getur grennst um tugi kíló en samt liðið illa og fundið þennan tómleika og verður maður þá að leita aðeins dýpra innra með sér afhverju þetta lélega sjálfsmat er. Datt líka í hug þar sem ég horfði á Skjá Einn, en þar var verið að sýna nokkurs konar Extreme Makeover - konur eru farnar að keppa í því eins og í Survivor hver getur látið fitla mest við sig... eldingu laust niður í hausinn á mér hvað við "konur" erum farnar að láta stjórnast mikið afþví að okkur geti aðeins liðið vel ef við lítum út eins og "Barbí" - við látum lyfta brjóstum, skera í burtu umframhúð, lyfta rassi, fylla sig af sílikoni og halda að þannig nái maður hamingju!!!! Sjálf er ég líka í þessum pakka að halda að ef ég læt afmá slitið á maganum og lyfta brjóstunum og taka augnpokana og strekkja á undirhökunni að þá hljóti ég að verða að eilífu hamingjusöm.. jamm - en það er ekki bara svo - ég var búin að hlakka til í heila viku að skella mér í Karin Miller dragt og stígvél og var svo viss um að þegar ég væri uppáklædd og greidd að þá væri allt frábært, það sem gerðist var að útlitsfíknin mín sagði mér að ég væri ómöguleg og að þetta og hitt væri í ólagi. Karen Miller virkar því ekki ef hausinn á mér er ekki í lagi...

Ég er samt mjög ánægð með að vera í fráhaldi og að ég þurfi ekki að borða yfir allar þessar tilfinningar sem þeytast fram og til baka eins og skopparakringla í hausnum á mér - Mér líður mun betur líka grannri heilsufarslega, já og líka tilfinningalega - en ég verð að vinna í því að viðhalda þessari líðan.

408-411 / enn ein sukkhelgin

2005-03-04T16:25:00.000Z

Jæja, ég bara hreinlega hef ekki tíma til að pósta mikið hérna. Lífsorkan er að ganga af mér dauðri, ekki í beinni merkingu, en ég bara er að drukkna. Vinna, skóli, ritgerðir og próf dynja á mér.

Það kemur mér alltaf á óvart hvað ég er að komast í gegnum daginn án þess að detta í kolvetni og þá sérstaklega þegar svona mæðir á mér - og NB, ég er ekki með fullt hús af börnum, eins og ein sem er með mér í skólanum - 2 börn, full vinna og 16 einingar á önn - ég væri á kafi í sukkinu ef ég væri í hennar skóm.

Fór á Heitt og Kalt í hádeginu og vigtaði og mældi daman fyrir mig - það var alveg ágætis matur þar, en samt kýs ég það sem ég elda sjálf - og sérstaklega auralega séð hihihi - það er svo undarlegt hvað þetta er auðvelt að gera sína hluti og láta umhverfið ekki trufla sig.

Er á leiðinni á Hótel Örk á morgun á árshátíð og kem ég heim á sunnudag - er búin að senda matseðilinn minn þangað og á ekki von á öðru en góðu. Maðurinn minn býður mér upp á nudd þar í bæ þannig að ég næ að slappa af smá - verð samt að lesa á brjálað bæði laugardag og sunnudag svo námið fari ekki í hundana. Verst hvað ég er mikill frestunarsinni :-)

Ég hlakka til að spóka mig í flottum fötum og finna muninn á mér núna og í fyrra þegar ég var nýbyrjuð í mínu fráhaldi 27kg þyngri en ég er í dag.

Óska ykkur öllum góðrar helgar.

403-407 / komin heim

2005-02-28T15:38:00.000Z

Þá er ég komin heim gjörsamlega útkeyrð líkamlega en í sjöunda himni tilfinningalega. Allt gekk upp hjá mér og eina ferðina enn (í þriðju utanlandsferðinni) náði ég að halda mig við mínar vigtuðu og mældu máltíðir. Hótelið sem við vorum á var að vísu með morgunverði, en ekki innan þess ramma sem ég held mig við, og þá kom vanillu skyr.is, G-mjólk, niðursoðinn ananas í eigin safa, hveitikímið að góðum notum.

Ég hafði með mér samlokugrillið og steikti mér þannig hveitikímskökurnar mínar, sem ég nýtti mér í hádegismatinn. Oftast var bara farið á Starbucks og keypt kaffi og nestisboxið dregið upp ásamt vigtinni og dásamlegur hádegisverður snæddur - að sjálfsögðu við augngotur annara neytanda.

Enn og aftur voru það indversku veitingastaðirnir og forvitni þjónanna sem björguðu húmornum, þessar elskur sem ekki skildu hvers vegna tvær grannar konur gátu torgað þetta miklum mat.

Ég fór í mat til ensks vinar míns, dætra hans, kærustu og tveggja vina - og var eldaður fyrir mig matur sem ég gat borðað og allt kvöldið fór í að ræða átfíkn og þetta að hafa stjórn á lífi sínu. Þarna voru vinir í raun sem sáu ekki tilgang í því að ota að mér mat sem ég ekki borða - að sjálfsögðu var smá bresk stríðni í gangi en það var bara fínt.

Á flugvellinum í gærkveldi vorum við næstum búnar að missa af vélinni, þar sem við vorum á síðustu stundu að klára matinn okkar - með þjónana í kringum okkur sem ekki skildu hvað magn þetta var sem við vorum að láta ofan í okkur - smá augngotur svona útundan sér, en ég upplýsti bara viðkomandi að þessar tvær konur væru búnar að missa samtals 79kg.

Keypti mér gallabuxur no 29 og Karen Miller dragt no 40... og bage há stígvél, boli og fleira fallegt handa mér - ekkert handa eiginmanninum nema súkkulaði og rauðvín - og svo falleg föt handa barnabörnunum. Alltof margir peningar sem eyddust af kortinu mínu, en ég var að verðlauna mig góðan árangur síðasta ár.

Á ráðstefnunni hitti maður menn og konur sem eru búin að vigta og mæla í áratugi og allt var þetta mjög grannt fólk, heilsusamlegt í útliti og með innri ró og sátt. Ég allavega fékk mikið út úr því að hitta aðra gsa.is félaga frá mismunandi löndum.

400-402 / London here I com

2005-02-23T16:32:00.000Z

Á morgun fer ég til London á helgarráðstefnu kvenna og karla sem hafa náð árangri gegn fitupúkanum, einn dag í einu. Dálítið spennandi að heyra hvernig aðrir hafa farið að og haldið sig í fráhaldi, sumir í tugi ára.

Ég hef verið á haus sl. viku - próf og aftur próf. Tók stöðupróf í hollensku í gær og vonast til að skora 12 einingar með því, fór svo í fyrra hluta prófs í ensku 403 í gærkveldi og var gjörsamlega búin á því - hér áðurfyrr hefði ég sporðrennt miklu af súkkulaði og gúmmulaði til að komast í gegnum þreytuna.

Nú er bara að fara að pakka niður henni vigtoríu minni ásamt backup mat - vera vel plönuð svo maður falli ekki. Er nú búin að vera áður í London og vigta og mælt og ætti þessi ferð ekki að vera neitt öðruvísi eða erfiðari.

Læt heyra í mér þegar ég kem svo til baka á sunnudagskvöld -

398-399 / setti inn uppskriftir

2005-02-20T10:53:00.000Z

Ég setti inn uppskriftir á MSN grúppuna - sá að vantaði grænmetisrétti og bætti úr.

Vaknaði rétt fyrir níu og dreif mig framúr til að fá mér helgar pönsuna mína, eplið og cappucinoið. Mjög gott að vakna svona hress.

Er að drífa mig úr húsi núna og ætla í ræktina, brennsla og smá lyftingar. Í gær dreif ég mig í rúmlega klukkutíma göngu, en jöfn ganga er víst sögð auka brennsluna og ætla ég að byrja aftur að ganga í hádegishléinu mínu. Svo held ég að sjálfsögðu áfram að mæta þrisvar í viku klukkan rúmlega sex í einkahópþjálfun til að forma skrokkinn smá.

Í gær þegar ég var að ganga þá mundi ég eftir mér og bumbubönum fyrir rúmu ári síðan, þegar ég var að mása og blása á sömu gönguleið og við fórum meðfram sjónum. Ég vil líka deila með ykkur einni reynslu - víðáttufælnin sem hefur hrjáð mig í áratugi, ég bara finn hana ekki. Um daginn fór ég meðfram sjónum í kulda og myrkri og þar hafði ég fengið mega felmtursröskunarkast í nóv. 2003 með bumbubönum sem björguðu mér en um daginn þá bólaði ekki á neinni hræðslu og mín þrammaði þetta áfram ásamt ekta maka. Í gær hinsvegar fór ég ein svona ytri hverfishring og ég tiplaði yfir opin svæði (sem áður fyrr gerðu það að verkum að ég nánast lamaðist) og ekkert gerðist nema djúp ánægja með að ganga og anda að sér fersku loftinu. Getur það verið að ofneysla sykur og annara flókinna kolvetna gjörsamlega trufli taugakerfið??? Ég er ekki alveg að skilja þennan bata sem ég er búin að vera í að undanförnu :-)

Ekki spurning, ég held áfram að vigta og mæla og halda mig frá einföldum kolvetnum sem "fokka" upp systeminu mínu.

Ein að fara í ræktina og lesa undir próf.

393-397 / Vigtunardagur

2005-02-18T09:39:00.000Z

Þá kom að því - 200 gr upp þennan mánuð og daman brosir bara að því. Fegin að vera þannig laus við vigtar þráhyggjuna að ég fari í mínus við smá þyngd, enda bara 63.4kg. Hvort þetta sé útaf líkamsræktinni, eða af því ég nota aðeins meiri canderel í mjólkurvörurnar mínar - ??? Allavega, ég er sátt og borða það sama og ég hef gert síðustu fjórtán mánuði.

Það er nú alltaf þannig að síðustu kílóin eru þau sem seinast fara og geta líka verið þau sem trufla mann best - ég ég er ánægð með að vera 25.9kg léttari en fyrir rúmu ári síðan.

Þá er bara að halda áfram að vigta og mæla og mæta í ræktina og halda áfram að temja hugann.

390-392 / Matarfíkn - sunnudagshugleiðin

2005-02-13T11:00:00.000Z

Ég er alltaf að skoða og skoða minn innri mann og afhverju ég hegða mér eins og ég geri. Það sem ég á við, afhverju borða ég mér til óhollustu og afskræmingar.!!!??? Er ég á flótta undan einhverju innra með mér, vanmætti, óþægilegri upplifun, óhamingju, ótta eða sjálfseyðileggjandi hvöt? Ég neyðist víst til þess að skoða sjálfa mig vandlega nú þar sem ég er að nálgast kjörþyngd og þar sem lífið virðist blasa við mér úr öllum áttum með gleði, sigrum og góðri framtíðarsýn.

Þegar ég lít til baka og á átvenjur mínar, þá sé ég ekkert nema djúpan sársauka og mikinn flótta frá tilfinningum. Ég sá það ekki þá eða vildi ekki viðurkenna að ofát væri sjúkdómur, sem ekki væri hægt að lækna, en væri hægt að halda í skefjum einn dag í einu. Ég er að berjast við sjúkdóm af andlegum toga, sem kippir í mig stöðugt og reynir að ná mér í gamla farið aftur. Það hvísla raddir bæði í höfðinu á mér og svo viðhafa líka samferðarmenn mínir þessar sömu setningar "þetta ætti nú að vera í lagi", "þú ert orðin grönn", "hvað, máttu ekki bara smá"? - og þarna liggur mín barátta, ekki bara í fyrsta sinn, nei, í þúsundasta skipti. Í þetta skipti þá læt ég ekki eftir, ég hef kosið að verja þeim tíma, sem eftir er af mínu lífi í hamingju og hreysti á nákvæmlega þann máta, sem ég hef fengið að upplifa síðasta ár í fráhaldi.

Matur kemur aldrei til með að fylla mig hamingju. Maturinn er orku- og næringargjafi, sem bera að notast innan skynsamlegra marka. Ég hef lært að ekki dugar að fylla tankinn of mikið því þá flæðir bara útúr, eða eins og hjá okkur mannfólkinu hörund okkar þenst út og kranleikar sækja að manni sökum þess að allt er stíflað og ekkert getur hreyfst. Ofát getur heldur ekki lagað það sem fór miður í fortíð minni, hvort heldur það séu erfið unglingsár (sem ég sjálf átti þátt í að móta), virkur alkahólismi í 10 ár í mikilli sjálfseyðileggingu, sársaukafullt hjónaband til margra ára, barnamissir eða önnur vonbrigði sem ég lenti í. Ofát lagar heldur ekki skapgerðargalla mína, en heilbrigð neysla getur það aftur á móti.

Eftir margar byltur, mörg föll, heilsutap og mjög auma sjálfsmynd þá hef ég komist að því á því rúma ári sem ég hef verið í fráhaldi, að það líf sem ég lifi í dag í grönnum líkama fullum hreysti og í fjarveru þunglyndis og kvíða er sú framtíðarsýn, sem ég vil halda í. Mér hefur verið lofað af þeim sem hafa undan gengið í fráhaldi á mat samfara vinnu í innri manni sínum, að verðlaunin séu hamingja og hreysti - ekki endilega vandamálalaust líf - og ég hef fengið upplifa meira en brotabrot af þeim loforðum.

Ég get bara gert þetta einn dag í einu og safnað öllum þeim dögum saman að leiðarlokum og vonandi get ég þá talið í tugum ára líf í hreysti, innri ró og sátt.

384-389 / Kem mér á óvart

2005-02-10T20:30:00.000Z

Ég kem mér virkilega á óvart. Miðað við allt það sem er að gerast í lífi mínu (góðir hlutir NotaBene) þá held ég sönsum og held áfram að vigta og mæla og gera fráhaldið að því mikilvægasta í lífi mínu. Ég held fast í það heilbrigði sem ég hef öðlast síðustu mánuði.

Guð, ég er svo þreytt núna enda búin að vera á fótum síðan kl. sex í morgun. Fór í ræktina og var klipufitumæld : handleggur 10, bak 10, magi 10 sem segir að fitumagn er komið í tæplega 16. Ég er öll að verða sterkari og lyfti þyngri lóðum og er lengur á brettinu. Síðan fór ég í vinnuna, skrifaði undir nýjan ráðningarsamning og hlaut hrós fyrir að vera góður starfskraftur og öðrum til fyrirmyndar hvað varðar breyttan lífstíl, þau góðu orð voru eins og 20.000 króna launahækkun fyrir egóbústið mitt. Ég las Fóstbræðrasögu í laumi á milli þess sem ég sinnti viðskiptavinum mínum og lagði hitt og þetta á minnið og dreif mig síðan í próf - krossa putta núna og vona að ég hafi náð því... kom heim og eldaði og undirbjó morgun- og hádegismat að venju, ætlaði síðan aftur í skólann en fann þá að ég orkaði ekki meiru og ákvað að vera heima.

Er nú að fara að horfa á Amerikan Idol - eða dollu eins og við skötuhjúin köllum Idolið.

Semsagt ég er á fullu í mínu fráhaldi, happy en þreytt.

378-383 / Tíminn flýgur

2005-02-04T22:21:00.000Z

Tíminn flýgur og ég er enn í fráhaldi. Bolludagur sem er framundan freistar mín ekki en ég ætla að njóta Sprengidagsins með því að eta saltað folaldakjöt, rófur, gulrætur og lauk en slepp baununum þar sem þær eru ekki inn í mínum matarseðli.

Ég fæ nóg af góðum mat á hverjum degi, mat sem nærir líkama minn og gerir hann heilbrigðan. Já, heilbrigðan, því ég var útskrifuð úr áhættuþætti fyrir kransæðastíflu, hjartaáfalli og heilablæðingu í dag af lækni sem tók samantekt úr tveimur rannsóknum á árs tíma. Fyrir rúmu ári síðan var ég skar og allt í ólagi, í dag fullkomnlega heilbrigð til líkama og sálar.. og þess vegna mun ég í dag ekki borða það sem kom mér í feitan líkama.

Ég er dottin úr 24% fitumassa í 17% síðan ég fór í Veggsport fyrir áramót, en pundið er aðeins þyngra ;-) og er mér nokk sama því fötin eru lausari. Ég er enn dugleg við að drífa mig framúr kl. 06.15 og koma mér í ræktina þrisvar í viku og svo um hádegi á laugardegi. Elska að hreyfa mig og puða og finna hvernig líkaminn þolir alla þessa hreyfingu. Viðurkenni þó að ég er þreytt á kvöldin og vildi hafa vökutímann aðeins lengri.

Stelpur, haldið áfram í ykkar átaki, ekki gefast upp og óskir ykkar verða uppfylltar.

374-377 / orðin lágvaxnari

2005-01-29T21:22:00.000Z

Í gær fór ég í Hjartavernd til þess að fá matsniðurstöðu á heilsufari á milli ára, en í nóv. 03 þá var ég í algeru lamasessi og kom illa út úr rannsókn hjá þeim. Í gær kom í ljós að heilsufar mitt er álíka og hjá unglingi og að öll einkenni um hátt kólesteról, háan blóðþrýsting og hraðan hjartslátt hafa gengið til baka. Dömurnar voru mjög áhugasamar um hvernig ég hafði farið að þessum breytingum. Að sjálfsögðu er ég himinlifandi.

Í skoðun kom í ljós að ég hef lækkað, er semsagt orðin 158cm á hæð!!! 63.4kg (200gr í plús) og 25.2 í BMI - komin í kjörþyngd en má missa ca. 4-5kg í viðbót. Ég átti von á þessari niðurstöðu og er mjög sátt.

Þar sem ég er ekki svöng á milli mála þá ætla ég að halda áfram á þeim matarskammti sem ég er á ca. 1500 kcal á sólarhring.

Ég æfi nú fjórum sinnum í viku, þrjá virka daga fer ég á fætur kl. 6.15 og mæti í ræktina, hleyp ca. tuttugu mínútur og fer síðan í tækin með einkaþjálfara. Mæti síðan á laugardegi eftir klukkan tíu og tek hálftíma hlaup/hraðgöngu og svo í hálftíma í tæki.

Þegar líkami minn er búinn að aðlagast þessari hreyfingu og lyftingum, þá býst ég við því að ég nái þessum fimm kílóum af mér á þremur mánuðum og ætti því í maí að vera komin í þá þyngd sem ég vil vera í.

Ég er öll að styrkjast og vöðvar aðeins farnir að sýna sig, en að sjálfsögðu verð ég aldrei með skrokk óspilltrar meyju.

Fór í dag með vinkonu minni á Saltatbarinn og yndislegur kokkur þar sérútbjó fyrir okkur eldað grænmeti og svo gátum við notað hrásalat, egg og túnfisk af barnum. Ég er Salatbarnum þakklát fyrir veitta þjónustu og viðráðanlegt verð. Ég á eftir að fara þangað aftur.

370-373 / Heimavið

2005-01-25T13:12:00.000Z

Ég er heimavið smálasin. Er að reyna að liggja fyrir svo ég æli ekki. Ekkert alvarlegt svo sem, bara svona létt flensa.

Í gærkveldi var ég að browsa lýtalækningasíður, skoða hvernig að svuntuaðgerðir, brjóstalyftingar og fleira litu út. Maður er jú með sigin brjóst, slitinn maga, laust hold innaná lærum og fleira sem tilheyrir því að lifa og eldast. Ég held líka að hluti af mínum átsjúkdómi sé útlitsfíkn, manni líður illa þegar maður er feitur og maður verður svekktur þegar maður grennist afþví maður er ekki með óflekkaðan unglingslíkama.

Mitt næsta verkefni er að sættast við sjálfa mig eins og ég er, fara í ræktina 4x í viku og reyna að stinna mig eins og ég get.

Annars gengur allt bara vel, ég held mig við minn lífsstíl að vigta og mæla og plana næsta dag. Segi samt að ég hlakka til þegar ég fæ að borða meira, hvernær sem það verður.

368-369 / allt í ljúfa löð og ég sakna rófnanna

2005-01-21T19:38:00.000Z

Vissuð þið það, rófurnar eru ekki til í Bónus!!!! Ég bara hreinlega græt..AaaaAaa - allavega seinnipart föstudags voru þær ekki sjáanlegar, þessar elskur sem hafa komið í staðin fyrir karbullurnar, þið vitið, þessa kolvetnaríku hnullunga sem geta verið svo æðislega góðar. Ég verð víst bara að lifa með því.

Í gær sættist einkaþjálfarinn við mig og mitt mataræði. Ég elska að sættast. Sáttarhönd er eitthvað sem er svo þroskandi og gerir manneskjuna mýkri. Hún má hafa sína skoðun og ég mína hvað varðar mataræði, við þurfum ekki að búa til styrjöld yfir því hver hefur rétt fyrir sér. Það eru svo margir sannleikir þarna úti.

Stundum langar mig í súkkulaði eða eitthvað til að stuffa mig með, sérstaklega þegar það er svona kalt úti og svo þegar föstudagskvöld er komið. Ég ætla að leggjast uppí sófa, undir sæng og hressa mig við á SítrónuKristal og kannski einu Tab glasi.

Matseðillinn minn er svipaður öðrum dögum.

400 gr AB mjólk
200 gr Ananas

Hveitikímkaka úr 45 gr hveitikími og ítölsku kryddi
20 gr rjómaostur
30 gr brauðostur
15 gr smjörvi
100 gr tómatur

Hveitikímkaka úr 45 gr hveitikími og ítölsku kryddi
60 gr tacosósa
30 gr majones
340 gr laukur, salat og tómatur
100 gr steikt hakk í taco kryddi og tómatpaste

Þetta var ágætis tortilla -

Ég er södd en með verki í túttunum, trúið þið því!!! það er sko hægt að fá vöðvabólgu í brjóstin - jahá, ég er búin að vera að drepast til skiptis í sitthvoru brjóstinu - en þetta gengur yfir.

Ég er að fara á ráðstefnu í Englandi með fitubollum víða að úr heiminum í enda febrúar - þetta eru allt kellur sem eru í sama fráhaldi og ég. Við förum tvær héðan af Íslandi. Mér skilst að þarna sé fjör og flottheit. Dömurnar deila með sér reynslu, styrk og vonir.